Nasze produkty
miody      Miod i pochodne
menu      Świece artystyczne
menu      Węza pszczela
menu      Matki pszczele

Miód, jego pochodne oraz produkty ziołomiodowe.

Oprócz podstawowych gatunków miodu, jakie możemy napotkać w naszym regionie, co oczywiście ściśle uwarunkowane jest od występującej tu roślinności, znajdziecie u nas Państwo również takie produkty jak miód czekoladowy, będący połączeniem miodu z kakao, następnie miodu z dodatkiem cynamonu i wanilii jak też i miodu z imbirem, będących przysmakiem nie tylko dzieci.

Ukazując Państwu szereg naszych produktów, nie sposób zapomieć o occie jabłkowym na miodzie. Zaledwie kilka łyżek w połączeniu z oliwą i przyprawami, potrafi wzbogacić smak wielu potraw oraz podnieść ich walory zdrowotne. Cały proces produkcyjny przebiega w zupełnie naturalnych warunkach i na żadnym etapie nie podlega ingerencji dodatkowych składników chemicznych. Bardzo istotne jest samoczynne zakończenie etapu fermentacji tlenowej (w zakładach przemysłowych dodawane są środki chemiczne zabijające bakterie fermentacji w celu skrócenia czasu produkcyjnego).

Większość artykułów spożywczych oraz kosmetyków dostępnych na półkach supermarketów jest bardzo niskiej jakości i z pewnością nie służy naszemu zdrowiu. Produktom można się tez przyglądać z etycznego punktu widzenia - skąd pochodzą, jak to się dzieje, że są tak tanie, czy przy okazji niszczy się środowisko naturalne, itd itd.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Wartościowe składniki miodu to przede wszystkim cukry proste - łatwo przyswajalne przez organizm, kwasy organiczne, mikroelementy i enzymy. O kolorze miodu decydują barwniki roślinne oraz składniki mineralne, takie jak żelazo, fosfor, magnez.

Miód ma walory odżywcze i lecznicze. Jest łatwo przyswajalny przez organizm. Enzymy nadają temu produktowi cechy leku - aktywują reakcje biochemiczne w organizmie, wiążą toksyny. Żelazo zawarte w miodzie jest prawie całkowicie przyswajalne przez organizm człowieka. Zawartość inhibiny i rutyny sprawia, że ma on wyraźne działanie bakteriobójcze. Warto pamiętać, że stałe spożywanie miodu przez dzieci przyczynia się do szybkiego przyrostu ciała, wzmożonego rozwoju umysłowego i zwiększonej odporności na choroby. U osób dorosłych wyczerpanych pracą, miód powoduje szybką regenerację organizmu. Jest jedynym w swoim rodzaju środkiem odżywczym dla serca, a także lekiem przy niedomaganiach tego organu.

Warto pamiętać, że krystalizacja to nie wada. Im więcej glukozy jest w miodzie, tym proces ten następuje szybciej (np. miód rzepakowy), im więcej fruktozy, tym dłużej miód pozostaje w stanie płynnym (np. miód akacjowy).

Czy wiesz, że:

W celu wyprodukowania 1 kg miodu pszczoły muszą zebrać nektar z około 1,3 miliona kwiatów rzepaku, albo z 800 tysięcy kwiatów akacji, lub z 8 milionów kwiatów gryki.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

pierzga pszczela

PIERZGA: Ze wszystkich produktów pasiecznych, pierzga jest tym, który wymaga zdecydowanie większego upowszechnienia. Dla wielu osób słowo pierzga jest zupełnie nieznane.
Pyłek kwiatowy, przyniesiony przez pszczołę do ula, złożony w komórkach, wymieszany razem z miodem i wzbogacony wydzieliną gruczołów a następnie po zawieczkowaniu poddany fermentacji beztlenowej, nazywany jest pierzgą pszczelą. Jak widać, pierzga powstaje jako cenny produkt pod wplywem złożonych działan, tak wyjątkowych owadów na świecie, jakimi są pszczoły. Pyłki kwiatowe charakteryzuje jedna szczególna cecha, otóż posiadają bardo twardą i trwałą skorupę, która chroni ich zawartość nawet przez miliony lat. Między innymi z tego powodu nie polecamy spożywania bezpośrednio pyłku kwiatowego, ale wlaśnie pierzgi. Pszczoły robią to w jakże prosty ale zarazem skuteczny sposób: zwilżają go miodem i swoimi enzymami, co powoduje pęcznienie a następnie pęknięcie jego skorupki, co w dalszym etapie prowadzi do uwolnienia się jego całej zawartości wnętrza, żródła życia, bogactwa mikroelementów. Ze względu na owo wyjątkowo wysokie bogactwo mikroelementów, doliczono się ich już ok. 500, pierzga bardzo często nazywana jest tablicą Mendelejewa. Spośród wszystkich produktów pasiecznych, pierzga odznacza się najwyższymi walorami odżywczymi oraz najszerszym spektrum działania na nasz organizm. Można z całą odpowiedzialnością pokusić się o stwierdzenie, iż stanowi ona najcenniejszy produkt jaki występuje na ziemi. Pierzga jest kompozycją cech, wynikających z własności miodu oraz pyłku kwiatowego. Tak więc podstawowymi mechanizmami zabezpieczającymi miód a dalej pierzgę przed rozwojem drobnoustrojów są czynniki fizykochemiczne. Należy tu wymienić wysokie ciśnienie osmotyczne, spowodowane dużym stężeniem cukrów (średnio 77%), oraz kwaśny odczyn środowiska, wywołany obecnością kwasów organicznych (średnie pH = 4,1). W tych warunkach rozwój bakterii i drożdży osmofilnych jest całkowicie zahamowany. Właściwości przeciwutleniające wraz z antybiotycznym oraz regeneracyjnym w stosunku do tkanek działaniem, wykorzystywane są w leczeniu wielu ran i schorzeń w dzisiejszej medycynie, podobnie jak to miało miejsce tysiące lat temu. Pierzga spożywana regularnie usuwa z organizmu substancje trujące, metale ciężkie i neutralizuje takie używki jak kawa tytoń i alkohol. Dowiedziono także że spowalnia procesy miażdżycowe naczyń układu krwionośnego. Powoduje ich poszerzanie, odżywia serce, łagodzi bóle dusznicowe, bardzo polecana jest przy miażdżycy. Ze względu na swe właściwości energetyczne wchodzi w skład diety dla sportowców, alpinistów, lotników, ludzi potrzebujących dużo sił ,wykonujących ciężki wysiłek fizyczny oraz przede wszystkim dzieci, które ze względu na ich szybki rozwój, odznaczają się wzmożonym zapotrzebowaniem na te substancje.
Warto wiedzieć, że 10dag.pyłku kwiatowego pod względem zawartości białka, to równowartość białka jaka jest zawarta w 1kg. cielęciny lub ośmiu jaj kurzych. Białko to, jako że jest pochodzenia roślinnego a nie zwierzęcego, nie wywołuje objawów jego przedawkowania w postaci uczulenia. Znacznie więcej informacji odnośnie wpływu pierzgi na nasz organizm znajdą Państwo w dziale Wiedza - pyłek kwiatowy

Coraz częściej spotykamy się z opiniami naszych klientów mówiącymi: ...odkąd zaczęliśmy regularnie podawać pierzgę naszym dzieciom - przestały chorować... Oczywiście nie wszyscy jesteśmy przekonani do pozafarmakologicznej formy zapobiegania a nie leczenia powstalych już chorób. Jednakże stopień świadomości oraz wiedzy odnośnie leczniczych działań produktów pasiecznych powinien być stale podnoszony i zdecydowanie upowszechniany.

O wyjątkowo zdrowych własnościach produktów pasiecznych, bardzo dobrze wiedzą kraje Europy Zachodniej jak i Ameryki Północnej, gdzie średnie, roczne spożycie miodu na osobę, kilkakrotnie przewyższa zużycie w Polsce. Trzeba przy tym zauważyć, że kraje te odnotowują nieporównywalnie wyższą odporność na szereg chorób w stosunku do mieszkańców naszego kraju. Znacznie częściej sięgamy po leki farmakologiczne w przypadku rozwinięcia się już choroby, aniżeli profilaktycznego przyjmowania produktów pszczelich o wielostronnym działaniu z pominięciem szkodliwego wpływu na nasz organizm.

Stosowanie pierzgi: Nie powinno się przyjmować pierzgi w postaci bezpośredniej. Njlepszym sposobem jest uprzednie rozpuszczenie płaskiej łyżeczki od herbaty w około pół szklanki przegotowanej letniej wody. Roztwór taki należy przygotować już wieczorem a wypijać dopiero następnego dnia zaraz po przebudzeniu. W przypadku chęci zwiększenia dawki, roztwór taki można wypijać również na noc, ale po uprzednim przygotowaniu go w ten sam sposób już z rana. Kilkugodzinne roztworzenie pierzgi we wodzie ma na celu szersze uwolnienie zawartych w niej enzymów.

pyłek kwiatowy

PYŁEK KWIATOWY: Ze względu na formę w jakiej można go nabyć oraz zawdzięczając zwierzętom które go pozyskują, często nazywany jest również pyłkiem pszczelim. Pyłek kwiatowy to produkt roślin, jest kapsułką życia szukającą drugiej połowy. Pyłek kwiatowy to męskie komórki rozrodcze produkowane przez kwiaty. Do wydania przez roślinę owoców, nasion konieczne jest dostanie się pyłku z pylników na znamię słupka, następnie zapłodnienie i rozwój zarodka nowej rośliny. Aby zwiększyć szansę na zapłodnienie, rośliny produkują pyłek w bardzo dużych ilościach. Dla pszczół jak i dla nas ludzi stanowi on doskonałe źródło witamin, mikroelementów, biopierwiastków, a przede wszystkim białka i enzymów. Stanowi doskonałą skarbnicę potrzebnych każdemu składników. Pyłek kwiatowy zmniejsza skutki wyczerpania, stresu i wzmożonego wysiłku fizycznego. Wspomaga leczenie białaczki, anemii i chorób przewodu pokarmowego. Oczyszcza wątrobę, łagodzi bóle menstruacyjne i jest stosowany w leczeniu przerostu gruczołu krokowego. Z powodzeniem zastępuje syntetyczne odżywki stosowane przez sportowców, nie powodując przy tym skutków ubocznych. Znacznie więcej informacji na temat własności oraz działania pyłku kwiatowego znajdą Państwo w dziale: Wiedza - pyłek kwiatowy

MIÓD WIELOKWIATOWY

WIELOKWIATOWY: Jest to wyjątkowy rodzaj miodu, gdzie do jego powstania zamiast jednej rośliny, pszczoły wykorzystują bogactwo różnorodnych gatunków kwiatów. Zazwyczaj są to dzikie łąki, sady jak i rośliony uprawne. Stanowi on doskonałe źródło łatwo przyswajalnej energii. Ze względu za niepowtarzalny smak jak i szczególne własności, stanowi najlepszy rodzaj miodu dla dzieci. Ponadto zalecany jest dla rekonwalescentów, dla osób z chorobami układu pokarmowego a także sportowców potrzebujących szybkiej i łatwo dostępnej dla ciała energii. Miód wielokwiatowy łączy w sobie niezwykłe właściwości różnych pożytków pszczelich. Biorąc pod uwagę, że żaden inny gatunek miodu na świecie nie zawiera w sobie tak ogromnie zróżnicowanej ilości pyłków kwiatowych, niesie dla nas wyjątkowo cenną cechę.
Stanowi swoistego rodzaju szczepionkę dla osób cierpiących na objawy alergii wiosennego pylenia.
Warto zastanowić się, dlaczego wraz z rozwojem cywilizacji dostrzegamy coraz to większą liczbę dzieci cierpiących na alergię pyłkową. Mechanizm jest prosty. Dawniej wszyscy jedliśmy naturalnie powstałe produkty mleczne. Krowy w okresie od wiosny do jesieni, wypasały się bezpośrednio na łąkch. Przez zimę miały do dyspozycji siano, powstałe z wysuszenia różnorodnych gatunków traw. Z nieco starszego pokolenia, pamiętamy że wysuszone siano przyprawiało nas do natychmiastowego odruchu wzmożonego kichania. To właśnioe w suchym sianie, znajdują się bardzo często alergeny roślin, których samoczynnie krowa by nie zjadła, po prostu je omijając. Natomiast rolnik koszac trawę, nie przebiera, lecz wszystko co rośnie trafia do wysuszenia. Teraz zjadane przez krowę siano, zawierajace w sobie niezliczone ilosci pyłków kwiatowych, stanowiło naturalne źródło krowiego mleka. To bogate nie tylko w minerały, witaminy oraz inne cenne składniki odżywcze mleko, nadal kryło w sobie alergeny. W procesie naturalnego przetwarzania, produkty mleczne nadal zawierały wypadkową krowiego pokarmu.
Następnie kobiety w ciąży, które odżywiajac się produktami mlecznymi, automatycznie do noszonego w sobie płodu, przekazywały nie tylko substancje odżywcze, ale również i alergenne. Mnogosć i częstotliwość dostarczanych do płodu alergenów, w części obronnej organizmu, wykształcały cechy pełnej akceptacji dla zupełnie naturalnego i nader wszystko powszechnego środowiska. Po urodzeniu, nic się nie zmieniało. Najpierw mleko matki, czy też już bezpośrednio od krowy, nadal dostarczało nam wszystkiego adekwatnie od jego pochodzenia.
Dzisiaj! - no cóż - nadal pijemy i zjadamy produkty mleczne. Zasadnicze pytanie: czy jest to mleko powstałe z naturalnej trawy i siana, czy też może monokulturowej paszy, pozbawionej większości cennych składników, w tym przede wszystkim alergenów?
Dlatego też możliwie regularne, w nawet niewielkich ilościach, spożywanie miodu wielokwiatowego, przyczynia się do podniesienia odporności na wiosenną alergię.

WIELOKWIATOWY Z PROPOLISEM

WIELOKWIATOWY Z PROPOLISEM: Prezentowany przez nas produkt, jest zbiorem własności, jakie niesie w sobie miód wielokwiatowy wraz z propolisem. Jednakze warto przypomnieć, ze przez swą różnorodność pochodzenia, stanowi bardzo cenny, a co najważniejsze, absolutnie naturalny produkt, nadajacy się do walki z coraz to cześciej występującą tak u dzieci jak i u dorosłych alergią . Mechanizm działania opisany jest w powyższym artykule, odnoszącym się do czystego miodu wielokwiatowego.
To zadziwiające, że jedyna istota na świecie, a jest nią pszczoła, w róznorodności roślin, potrafi odnaleźć coś znacznie więcej aniżeli sam miód. Substancją tą jest kit pszczeli, dumnie też zwany propolisem. Jest to najcudowniejszy i jednocześnie najbardziej złożony antybiotyk jaki do tej pory znamy na ziemi. Szczególnie godny uwagi jest fakt, że w odróznieniu do syntetycznych antybiotyków, propolis nie niszczy nam flory bakteryjnej i nie wprowadza toksycznych składników. Jego szczegolna moc, począwszy od zwykłych przeziębień, poprzez infekcje wirusowe, bakteryjne czy grzybicznee, opisywane są w niezliczonej ilości poradników czy recept. Służy on również do walki z wieloma rożnego rodzaju przypadkami, gdzie syntetyczne metody zawodzą. Stosuje się go wewnętrznie jak i zewnętrznie pod postacia różnego rodzaju produktów.
Więcej informacji na temat propolisu znajdziecie Państwo w dziale: Wiedza - Propolis.
Wspólnym mianownikiem tak dla propolisu jak i miodu są oczywiście pszczoły. Zastosowanie mieszanek, składających się z ich połączenia, daje produkty o niezwykłej wręcz synergii, wynikajacej z ich indywidualnych właściwości.
Podawajmy go nie tylko dzieciom, ale również osobom dorosłym. Tak tym którzy mają ku temu wskazania, ale również i przede wszystkim zdrowym.
Dlatego też możliwie regularne, w nawet niewielkich ilościach, spożywanie miodu wielokwiatowego wraz z propolisem, przyczynia się do podniesienia odporności na wiele różnego rodzaju chorób jak i wiosenną alergię pyłkową.
UWAGA! - Zdarzają się osoby, które wykazują uczulenie na niektóre produkty pszczele, szczególnie propolis. Należy o tym pamiętać wykorzystując tę metodę terapii.

MIÓD MNISZKOWY

MNISZKOWY: Miód mniszkowy pochodzi z kwiatów rośliny, która w świecie ziół znajduje czołowe miejsce. Miód mniszkowy działa wspopmagająco na układ trawienny. Wykazuje pozytywne działanie na wątrobę, drogi żółciowe oraz żołądek, dwunastnicę jak i jelita.
Miód mniszkowy zalecany jest szczególnie osobom zmagającym się z nadkwasotą żołądka. Stosowany jest również jako środek osłonowy przy długotrwałym przyjmowaniu antybiotyków.
Do najbardziej znanych cech miodu mniszkowego, należą jego zdolności odtruwające oraz wspomagające usuwanie z organizmu związków toksycznych. To właśnie ta cecha odpowiedzialna jest za samoregenerujace dzialanie wątroby.
Miód mniszkowy zalecany jest również w przypadku odczuwania dolegliwości reumatoidalnych.
Warto pamiętać rónież, że miód mniszkowy działa antybakteryjnie, zatem warto go podawać w stanach przeziębienia oraz objawów grypy.
Jest znakomity do kanapek, naleśników i placków. Można go również dodawać do herbaty zamiast cukru (należy przy tym pamiętając, że herbata musi być przestudzona, by miód nie stracił swoich cennych właściwości).
Przy pomocy łyżeczki, odkryjmy jego smak bezpośrednio ze słoika.
Możliwie regularne, w nawet niewielkich ilościach, spożywanie miodu mniszkowego, przyczynia się do podniesienia odporności na wiele różnego rodzaju chorób.

MIÓD FACELIOWY

FACELIOWY: Miód faceliowy jest jednym z mniej rozpowszechnionych gatunków miodu. Jako nektar pozyskiwany jest przerz pszczoły z rośliny o nazwie facelia błękitna.
Jest to jasny miód o żółtawym zabarwieniu. Po skrystalizowaniu przyjmuje kremową konsystencję, ułatwiającą rozsmarowanie na pieczywie.
Smakowo jest delikatnym gatunkiem miodu, przez co lubiany jest zarówno przez dzieci jak i osoby unikające intensywnych smaków.
Miód faceliowy zawiera mnóstwo minerałów jak i witamin stanowiących cenne składniki odżywcze. Jest bogaty w magnez i żelazo przez co wspomaga kondycję psychiczną jak i fizyczną organizmu. Doskonale sprawdza się w leczeniu schorzeń górnych dróg oddechowych, w tym astmy oskrzelowej.
Należy również wspomnieć, że wywiera korzystny wpływ na pracę jelit przewodu pokarmowego.
Warto podawać go dzieciom, które w okresie rozwoju każdego dnia uczestniczą w wysiłku fizycznym jak i intelektualnym.
Systematyczne spożywanie miodu zapewnia ciągłe dostarczanie do organizmu substancji o bardzo szerokim zakresie działania. Stanowi źródło nie tylko witamin, ale przede wszystkim pierwiastków jak i związków chemicznych, których naturalne pochodzenie wykazuje silne właściwości biotyczne na organizm czlowieka.

LIPOWO-AKACJOWY: Jak sama nazwa wskazuje, stanowi mieszaninę akacjowego jak i lipowego. Otrzymywany jest w przypadku, gdy pomiędzy kwitnieniem akacji jak i lipy wystąpi wyjątkowo niewielki odstęp czasu. W przypadku bardzo ciepłej wiosny, odstęp ten bywa znacznie skrócony, co utrudnienia otzymanie obydwu gatunków miodu z osobna.
Zatem własności miodu lipowo-akacjowego, stanowią sumę składników występujących w każdym z osobna.
W składzie miodu lipowego stwierdzono obecność takich związków jak: olejeki eteryczne, flawonoidy (hesperetyna, hesperydyna, rutyna, izokwercytryna i tiliarozyd), glikozyd tiliacyna, związek triterpenowy tarakserol, garbniki, związki gpryczowe, saponiny. Potwierdzono także występowanie kwasów organicznych, między innymi kwasu kumarowego, chlorogenowego, kawowego. Miód lipowy jest ponadto bogaty w enzymy. Od wieków miód lipowy, uznawany jest jako jeden z najcenniejszych gatunków miodu tak pod względem smakowym jak i weielostronnych właściwości leczniczych. Spośród wielu gatunków miodu, miód lipowy odznacza się wysoką aktywnością antybiotyczną. Stwierdzono szczególnie silne działanie na bakterie Gram-dodatnie (gronkowce, paciorkowce), Gram-ujemne (Klebsiella pneumoniae, Escherichia coli) oraz grzyby drożdżoidalne chorobotwórcze dla człowieka. Miód lipowy uważany jest powszechnie za najlepszy środek przy przeziębieniu, grypie, w chorobach przebiegających z wysoką temperaturą, schorzeniach dróg oddechowych oraz zapaleniu zatok. Dzięki dużej zawartości olejków eterycznych niszczy drobnoustroje występujące na błonach śluzowych dróg oddechowych, zwłaszcza nosa i gardła. W stanach przeziębienia wywiera ponadto działanie napotne, przeciwgorączkowe, przeciwskurczowe, przeciwkaszlowe i wykrztuśne. Miód lipowy polecany jest także w chorobach serca i układu krążenia. Działa łagodnie moczopędnie, skutecznie likwidując obrzęki oraz nieznacznie obniża ciśnienie tętnicze krwi. Nie sposób zapomnieć o jeszcze jednej szczególnej własności miodu lipowego, jaką jest wyjątkowa skuteczność w schorzeniach układu nerwowego, między innymi w nerwicach, nadmiernym podnieceniu nerwowym, stresie i bezsenności.
Miód akacjowy, podobnie jak kwiaty akacji, zawiera flawonoidy (robininę i akacetynę), olejek eteryczny, w skład którego wchodzą m.in. linalol, far-nezol, piperonal (zwany też heliotropiną), kwas syryngowy i śluzy. Typowa dla miodu akacjowego jest bardzo niska zawartość związków mineralnych. Miód akacjowy odznacza się niską aktywnością antybiotyczną. Miód akacjowy ma walory charakterystyczne dla miodów jasnych wiosennych. Jako produkt szczególnie bogaty w cukry proste, łatwo i szybko przyswajalne przez organizm, jest przede wszystkim cenną odżywką regeneracyjną w stanach zmęczenia fizycznego i umysłowego. Ze względu na delikatny smak i aromat oraz odpowiednią konsystencję jest popularnym środkiem słodzącym do wielu potraw, napojów, a zwłaszcza do deserów. Jest szczególnie lubiany przez dzieci, dlatego poleca się go w miejsce cukru do słodzenia posiłków przeznaczonych zarówno dla dzieci starszych jak i niemowląt. Miód akacjowy należy do miodów bogatych we fruktozę, zwaną cukrem owocowym, stąd jego przydatność dla chorych z lekkimi (nie insulinowymi) postaciami cukrzycy. Osobom tym poleca się eliminowanie z diety cukru buraczanego, czyli sacharozy, i zastępowanie go miodem. W schorzeniach przewodu pokarmowego takich, jak: zaburzenia trawienne, stany skurczowe i zapalne żołądka i jelit, nadmierne wydzielanie soku żołądkowego itp., wskazane jest stosowanie miodu akacjowego. Ponadto ma zastosowanie pomocnicze w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, gdzie przyspiesza odnowę błony śluzowej, zwiększając wydzielanie śluzu i polepszając ziarninowanie, a także poprawiając motorykę tych narządów. Również przy kaszlu zaleca się przyjmowanie dużych ilości miodu akacjowego. Liczne doniesienia wskazują na uspokajające i ogólnie wzmacniające właściwości miodu akacjowego. Stąd poleca się go przy bezsenności, a także w celu złagodzenia objawów zmęczenia, znużenia i wyczerpania organizmu. Podobnie, jak inne odmiany miodu, można go stosować w chorobach skóry. Przykładanie miodu akacjowego na rany powoduje ustępowanie zakażenia wywołanego przez ropotwórcze drobnoustroje tlenowe (gronkowce, paciorkowce) i beztlenowe (laseczki zgorzeli gazowej).

RZEPAKOWY: Pochodzi z kwiatów rzepaku (Brassica napus var. oleifera), rośliny uprawianej głównie do celow produkcji olejów oraz pasz. W postaci płynnej jest lekko słomkowy lub jasnożółty z zielonkawym podbarwieniem. Bardzo szybko ulega krystalizacji, przyjmując mazistą, smalcowatą, konsystencję oraz biało-kremową barwę. W postaci skrystalizowanej, ze względu na wysoką twardość, jest stosunkowo niewygodny w spożywaniu - problemy z rozsmarowaniem. W związku z tym bardzo często poddaje się go procesowi kremowania.
Więcej informacji na temat kremowania miodu znajdziecie Państwo w dziale: Wiedza - miód.
Jego zapach przypomina woń kwiatów rzepaku, może być duszący, a przez innych odbierany jako wysoce indywidualny. Obróbka cieplna minimalizuje jego zapach. Miód ten ma specyficzny smak. Jest łagodny, ale mdły, z nutą goryczki. Zbierany jest głównie na przełomie maja i czerwca. Trzeba go przechowywać w szczelnie zamkniętych szklanych naczyniach, gdyż bardzo chłonie wilgoć, co dalej doprowadza do jego fermentacji. Ze względu na dużą zawartość glukozy i innych cukrów prostych, miód rzepakowy poleca się w stanach ogólnego wyczerpania organizmu. Stanowi dobrą „odżywkę regeneracyjną”. Wskazany jest przy długotrwałej pracy fizycznej i umysłowej. Wzmacnia serce i siłę jego skurczu. Powoduje rozszerzenie naczyń wieńcowych serca, co sprzyja lepszemu dotlenieniu i odżywieniu oraz zapobiega miażdżycy. Obniża i normalizuje ciśnienie tętnicze krwi, pomaga w uzupełnieniu niedoboru potasu, normującego pracę serca. Miód rzepakowy polecany jest również na schorzenia różnych organów wewnętrznych, między innymi trzustki, nerek i wątroby. Pomaga wątrobie w odtruwaniu organizmu oraz w przemianie tłuszczów. Usprawnia pracę pęcherzyka żółciowego.

LEŚNA MALINA: Pochodzi z kwiatów maliny leśnej (Rubus idaeus), względnie szybko ulega krystalizacji, po skrystalizowaniu jaśnieje. Zapach miodu miły przypomina zapach kwiatów malin. Wszystkie odmiany malin są bardzo atrakcyjne dla pszczół. Dostarczają im obfitego pożytku nektarowego i pyłkowego z dużą koncentracją cukru w nektarze. Kwiaty malin są bardzo intensywnie oblatywane przez pszczoły. Miód malinowy działa rozgrzewająco oraz wyjątkowo napotnie jak i przeciwgorączkowo, co wynika z ponadprzeciętnej zawartości kwasów organicznych, w tym głównie salicylowego. Ponadto zawiera dużą ilości pektyn i witamin oraz sporo mikroelementów. Własność ta szczególnie wykorzystywana jest wspomagająco przy leczeniu przeziębienia. Należy zauważyć, iż kwas salicylowy zawarty w miodzie malinowym nie powoduje podrażnienia żołądka, tak jak to robi jego syntetyczna postać. Zawarte w tym miodzie kwasy tłuszczowe i betacytosteryny sprawiają, że polecany jest jako środek przeciwmiażdżycowy. Stosowany jest również w schorzeniach górnych dróg oddechowych i nieżycie żołądka. Wzmacnia układ odpornościowy, odżywia i regeneruje organizm, wspomaga pracę serca. Ze względu na delikatność i łagodność może być szczególnie polecany dla dzieci. Doskonale nadaje się do sporządzania napojów orzeźwiających oraz słodzenia.

LIPOWY: Pochodzi z kwiatów lipy (Tilia), drzewa należącego do rodzaju długowiecznych, rosnącego w umiarkowanej strefie półkuli północnej. Kwitnie na przełomie czerwca i lipca, charakteryzuje się wyjątkowo pachnącymi i miododajnymi kwiatami, stanowiąc cenne żródło pożytku dla pszczół. Miód lipowy w stanie płynnym ma barwę od zielonkawożóttej do jasnobursztynowej. Po skrystalizowaniu zmienia zabarwienie na białożóte do złocistożółtego. W wyniku krystalizacji przyjmuje postać drobnoziarnistą, niekiedy krupowatą. W smaku jest on dość ostry, często lekko gorzkawy z lekko wyczuwalnym zapachem kwiatu lipy. W składzie miodu lipowego stwierdzono obecność takich związków jak: olejeki eteryczne, flawonoidy (hesperetyna, hesperydyna, rutyna, izokwercytryna i tiliarozyd), glikozyd tiliacyna, związek triterpenowy tarakserol, garbniki, związki gpryczowe, saponiny. Potwierdzono także występowanie kwasów organicznych, między innymi kwasu kumarowego, chlorogenowego, kawowego. Miód lipowy jest ponadto bogaty w enzymy. Od wieków miód lipowy, uznawany jest jako jeden z najcenniejszych gatunków miodu tak pod względem smakowym jak i weielostronnych właściwości leczniczych. Spośród wielu gatunków miodu, miód lipowy odznacza się wysoką aktywnością antybiotyczną. Stwierdzono szczególnie silne działanie na bakterie Gram-dodatnie (gronkowce, paciorkowce), Gram-ujemne (Klebsiella pneumoniae, Escherichia coli) oraz grzyby drożdżoidalne chorobotwórcze dla człowieka. Miód lipowy uważany jest powszechnie za najlepszy środek przy przeziębieniu, grypie, w chorobach przebiegających z wysoką temperaturą, schorzeniach dróg oddechowych oraz zapaleniu zatok. Dzięki dużej zawartości olejków eterycznych niszczy drobnoustroje występujące na błonach śluzowych dróg oddechowych, zwłaszcza nosa i gardła. W stanach przeziębienia wywiera ponadto działanie napotne, przeciwgorączkowe, przeciwskurczowe, przeciwkaszlowe i wykrztuśne. Miód lipowy polecany jest także w chorobach serca i układu krążenia. Działa łagodnie moczopędnie, skutecznie likwidując obrzęki oraz nieznacznie obniża ciśnienie tętnicze krwi. Nie sposób zapomnieć o jeszcze jednej szczególnej własności miodu lipowego, jaką jest wyjątkowa skuteczność w schorzeniach układu nerwowego, między innymi w nerwicach, nadmiernym pobudzeniu nerwowym, stresie jak i bezsenności. W celu wzmocnienia jego dzialania, poleca się rozpuszczanie go w naparze z kwiatu lipowego. Miód lipowy znajduje również zastosowanie w leczeniu schorzeń ginekologicznych. Jego moczopędne działanie oraz wysoka aktywność antybiotyczna, wykorzystywane są wspomagająco w leczeniu chorób układu moczowego. Ze względu na stosunkowo wysoką zawartość fruktozy, tuż po miodzie akacjowym, stanowi on cenny środek dla osob cierpiących na cukrzycę postaci nie insulinowej.

GRYCZANY: Pochodzi z kwiatów gryki (Fagopyrum esculentum Moench), rośliny z rodziny rdestowatych, kwitnącej w okresie lipca oraz sierpnia. Miód gryczany, w związku ze swoim specyficznym zapachem oraz smakiem, należy do grupy najłatwiej rozpoznawalnych miodów na świecie. W stanie płynnym ma kolor ciemno-brązowy, posiadając bardzo silny aromat kwiatów gryki. Krystalizując jaśnieje, tworząc większe kryształki z tendencją do ich opadania na dno. Często ulega rozwarstwieniu, w górnej jego części tworząc cienką płynną warstwę - efekt ten nie ma nic wspólnego z jakością miodu. Szczególnie ostry smak, czyni go mało lubianym przez dzieci. Swoistego rodzaju wyjątkowość miodu gryczanego nie ogranicza się jedynie do właściwości organoleptycznych. Miód gryczany zaliczany jest do grupy najbardziej wartościowych. Wysoka zawartość substancji lotnych, pochodnych olejków eterycznych, duża ilość soli mineralnych oraz inhibin, rutyny, enzymów, hormonów i wielu innych substancji, czyni go wyjątkowym pod względem odżywczym jak i leczniczym. Na szczególną uwagę zasługuje rutyna, unikalna substancja odpowiedzialna za oczyszczanie i uszczelnianie włoskowatych naczyń krwionośnych, czyniąc je bardziej elastycznymi i wytrzymałymi. Szczególnie zalecany jest osobom w starszym wieku, których naczynia krwionośne jak i serce ulegają stopniowemu upośledzeniu. Również medycyna poleca go osobom tak z wrodzonymi jak i nabytymi chorobami serca oraz układu krążenia. Rutyna zawarta w miodzie gryczanym, hamuje powstawanie tych zmian a nawet powodując ich uwstecznienie.
Wysoka zawartość soli mineralnych takich pierwiastków jak: żelazo, magnez, fosfor, potas, mangan, bór, sód, miedź, cynk, wanad, krzem oraz substancji odpornościowych (inhibiny), czyni go szczególnie cennym dla osób cierpiących na anemię jak i obniżenie odporności ukladu immunologicznego.

NAWŁOCIOWY: Pochodzi z kwiatów rośliny nawłoci, potocznie zwanej mimozą (Solidago virga aurea L.), byliny kłączastej, występującej w zaroślach, lubiącej suche lasy sosnowe i mieszane oraz wrzosowiska i przydroża. Miód nawłociowy ma jasno żółtą barwę, wydaje się być bardzo słodki a zarazem gorzkawy, z najbardziej wyczuwalnym spośrod wszystkich miodów kwaśnym smakiem. Po skrystalizowaniu niemalże biały o kremistej konsystencji. Miod nawłociowy jest stosunkowo mało popularną odmianą miodu, co wynika raczej ze zbyt niskiego poziomu wiedzy na temat jego leczniczych własności. Miod nawłociowy zawiera flawonoidy (głównie rutynę i kwercetynę), saponiny triterpenowe, olejek eteryczny z seskwiterpenami, substancje śluzowe, garbniki, kwasy ograniczne. Rutyna uszczelnia naczynia krwionośne, kwercetyna natomiast ma właściwości przeciwzakrzepowe i przeciwzapalne. Stany zapalne łagodzą również seskwiterpeny, garbniki i substancje śluzowe. Moczopędne działanie nawłoci warunkują flawonoidy i saponiny, które wraz z garbnikami decydują o jego przeciwbakteryjnych właściwościach. Szczególnymi wskazaniami do stosowania miodu nawłociowego są stany zapalne pęcherza i dróg moczowych, wywołanych bakteriami odpornymi na antybiotyki, kamica moczowa, skaza moczanowa, choroby reumatyczne. Łagodnie obniża ciśnienie krwi, a także ogranicza nadmierną fermentację jelitową oraz zmniejsza niewielkie krwawienia przewodu pokarmowego. Wykazuje własności przeciwkrwotocznie, zapobiegając nadmiernej łamliwości naczyń włosowatych. Nawłoć jest zalecana jako środek odtruwający, a więc wspomagający usuwanie szkodliwych produktów przemiany materii.

MIÓD ZE SPADZI IGLASTEJ: Miód spadziowy ze spadzi iglastej to jeden z najbardziej wartościowych gatunków miodu. Wyróżnia go bogaty skład i niezwykłe właściwości prozdrowotne.
Miód ze spadzi iglastej powstaje zazwyczaj z drzew jodły jak i świerka. Jest on tak charakterystyczny w swoim rodzaju, że potrafimy wyczuć smak oraz zapach żywicy i igliwia.
W stosunku do miodów nektarowych, wyróżnia go nieporównywalnie wysoka zawartosć łatwo przyswajalnych biopierwiastków takich jak potas, wapń, sód, fosfor, magnez i mangan. Zazwyczaj zawiera dwukrotnie więcej glukozy niż fruktozy. Jako w jedynym rodzaju miodu, znajdziemy srebro, cynę, molibden i wanad.
W porównaniu z miodami nektarowymi ma dwukrotnie więcej białek, aminokwasów i enzymów, a także występują w nim witaminy A, B2, B6, C, PP i K.
Ppochodzący ze spadzi jodłowej gwajakol, nadaje mu właściwości przeciwbakteryjne i wykrztuśne.
Miód ze spadzi iglastej zawiera glukozę, sacharozę, galaktozę, białka oraz rozliczne aminokwasy (np. kwas glutaminowy, glicynę lub serynę). Zawiera także tlenki potasu, wapń, sód, magnez, żelazo oraz witamina B. Miód spadziowy pomimo tak licznych biotycznie substancji, zaliczany jest jako najcięższy rodzaj miodu pod kątem strawności. Dlatewgo też nie powinien znajdować się w diecie dzieci które nie ukończyły jeszcze szóstego roku zycia.
Miód spadziowy ze spadzi iglastej najbardziej ceniony jest za działanie przeciwzapalne, wykrztuśne jak i łagodzące uporczywy kaszel. Szczególnie zalecany w walce z przeziębieniem, stanami zapalnymi górnych dróg oddechowych jak też i zapaleniu płuc.

MIÓD ZE SPADZI LIŚCIASTEJ: Miód spadziowy ze spadzi liściastej jest niemalże tak wartościowy jak spadź iglasta. Pochodzi głównie ze spadzi takich drzew jak topola, brzoza czy lipa. Żywiczny posmak tego miodu jest jednak znacznie mniej wyrazisty w stosunku do pochodzącego od drzew iglastych.
W odróżnieniu od bardzo ciemnego miodu ze spadzi iglastej, spadź liściasta zazwyczaj przybiera herbaciane zabarwienie przechodzące czasem do lekko brązowego.
Zawiera takie biopierwiastki jak potas, wapń, sód, fosfor, magnez i mangan, które występują w znaczących ilościach w odróżnieniu do miodów nektarowych. Zakres działania jest zbliżony do miodu ze spadzi iglastej. Ponadto znajduje zastosowanie w leczeniu stawów, układu moczowego, chorób dróg żółciowych, wątroby jak i jelit.
Spośród wielu właściwości prozdrowotnych, na szczególne wyróznienie zasługuje działanie antybiotycze.
Warto spożywać go w profilaktyce wielu chorób, zarówno jesiennych przeziębień, jak i chorób serca czy układu krążenia. Miód ze spadzi liściastej zalecany jest również w przypadku problemów z przewodem pokarmowym w tym z takimi dolegliwościami jak zgaga.
Należy zwrócić uwagę, ze miod pochodzący ze spadzi drzew liściastych charakteryzuje się nieco lżejszą formułą cukrów, przez co może być podawany również i dzieciom, które nie ukończyły jeszcze szóstego roku zycia.

MIÓD Z CYNAMONEM I WANILIĄ: Inspiracją, do połączenia miodu z cynamonem jak i wanilią byli dla nas sami klienci. Wielokrotnie zadawano nam pytanie, jaki rodzaj miodu polecamy do osłodzenia herbaty lub kawy.
Podstawową własnością miodu jaką wykorzystujemy w celu dosładzania napojów, jest uniknięcie stosowania cukru białego. Stosując miód z cynamonem i wanilią, nie tylko że przestawiamy się na produkt zdrowy, to jeszcze podnosimy walory smakowe napojów o aromat wanilii jak i cynamonu.
Produkt ten równie dobrze możemy stosować w konwencjonalny dla miodu sposób, jakim jest użycie do posmarowania pieczywa.
Cynamon to nie tylko wyjątkowo aromatyczna przyprawa. Cynamon to również i zioło, które sprawdza się przy stanach przeziębienia jak też i problemach żołądkowych. Cynamon działa również odchudzająco, zatem powinien znajdować się często jako dodatek do potraw.
Wanilia powszechnie stosowana jest do produkcjo wielu gatunków ciast, deserów jak też i napojów. Dodatek wanilii do miodu potęguje doznania smakowe, które niesie w sobie już sam miód. Zatem połączenie miodu, cynamonu oraz wanilii, nie tylko że tworzy zharmonizowany smakowo produkt, ale jeszcze pobudza nasze mysły.

MIÓD Z IMBIREM: Imbir jest roślną, która po dodaniu już w niewielkiej ilości do potrzaw, znacząco podnosi ich walory smakowe. Jednakże powdem, dla którego należy go spożywać, są wyjątkowe własności pro zdrowotne.
Imbir od dawna używany jest jako środek na przeziębienie i katar. Związki chemiczne imbiru podnoszą odporność organizmu na infekcje. Stosowany w przeziębieniach przyśpiesza powrót do zdrowia.
Imbir posiada również właściwości rozgrzewające co przy przeziębieniu jest bardzo istotne, gdyż w ten sposób wspiera naturalne oczyszczanie organizmu poprzez wypocenie się. Podniesienie temperatury ciała przy przeziębieniu przyczynia się do eliminacji drobnoustrojów chorobotwórczych.
Rozgrzewające własności imbiru stanowią kluczowe znaczenie w przypadku diet odchudzających. Użycie imbiru powoduje znaczące wydłużenie okresu uczucia sytości, przez co o wiele później sięgamy po kolejny posiłek. Podwyższenie temperatury w obrębie żołądka, przyśpiesza metabolizm, co z kolei przyczynia się do szybszego spalania tkanki tłuszczowej.
Imbir doskonale sprawdza się w przypadku problemów z chorobą refluksową przełyku jak i wrzodów żoładka.
Imbir ponadto działa przeciwbólowo, przez co można go z powodzeniem stosować w migrenowych bólach głowy oraz bólach menstruacyjnych.
Coraz to więcej badań naukowych dowodzi o niszczącym działaniu imbiru na komórki nowotworowe.
Miód z imbirem stanowi zatem kompozycję, która nie tylko że świetnie smakuje ale jest również bardzo zdrowa.
Miodu z imbirem można używać do dosładzania napojów, jako dodatek do ciast, deserów oraz sosów lub w jak najbardziej klasycznej formie, jaką jest posmarowanie pieczywa.

MIÓD CZEKOLADOWY: Jest to połączenie miodu z kakao. Produkt, ten swym wyglądem oraz smakiem przypomina bardzo znane na rynku produkty wykonane w oparciu o utwardzone oleje roślinne. Nasz produkt jest w pełni naturalny i nie zawiera chociażby najmniejszej domieszki tłuszczów roślinnych, które po procesie uwodornienia stają się wręcz szkodliwe - dla każdego a w szczególności dla najmłodszych. Nasz produkt dedykowany jest głównie dla dzieci. Ze względu na sporą grupę osób, uczulonych na wszelkiego rodzaju orzechy, w tym także laskowe, stworzyliśmy produkt, który nie wyklucza ich od spożywania jakże smacznego miodu czekoladowego. Połączenie obydwu cennych składników, tworzy produkt doskonale nadający się do urozmaicenia codziennej diety dziecka. Również dorosłe osoby, odnajdą w tym produkcie spelnienie sekretnych marzeń smakowych. Należy pamiętać, że regularne spożywanie miodu przez dzieci, wzmacnia organizm, podnosząc odporność na zachorowania, szybko regeneruje siły po dużym wysiłku fizycznym i umysłowym, zwiększa apetyt, reguluje trawienie, zapobiega zaparciom i wzdęciom. Już jedna łyżeczka miodu dziennie, stymuluje rozwój intelektualny dzieci.
Poza klasycznym zastosowaniem do pieczywa, doskonale harmonizuje się z deserasmi oraz sprawdza jako znakomity dodatek do wyrobu ciast. Pozwól ponieść się własnej wyobraźni a z całą pewnością odnajdziesz ukryty w głębi duszy sposb. Smacznego!

MIÓD WIELOKWIATOWY Z BABKĄ LANCETOWATĄ: Jest to kompozycja dwóch substancji wzajemnie uzupełniających i potęgujących swoje działanie. Produkt ten cieszy się szczególnym uznaniem w okresie wzmożonej zachorowalności górnych dróg oddechowych.
W doborze odpowiedniego gatunku miodu, wybór padł na miód wielokwiatowy, odznaczający się wysoką aktywnością. Od wieków uznawany jest jako jeden z najcenniejszych gatunków miodu tak pod względem smakowym jak i weielostronnych właściwości leczniczych. Stwierdzono szczególnie silne działanie na bakterie Gram-dodatnie (gronkowce, paciorkowce), Gram-ujemne (Klebsiella pneumoniae, Escherichia coli) oraz grzyby drożdżoidalne chorobotwórcze dla człowieka. Miód wielokwiatowy uważany jest powszechnie za jeden z najlepszych gatunków przy przeziębieniu, kaszlu, grypie, schorzeniach dróg oddechowych oraz zapaleniu zatok i oskrzeli. Dzięki dużej zawartości olejków eterycznych niszczy drobnoustroje występujące na błonach śluzowych dróg oddechowych, zwłaszcza nosa i gardła. Ponadto należy wspomnieć wyjątkowe działanie miodu wielokwiatowego w problemach związanych z coraz to powszechniej występującą wiosenną alergią pyłkową. W połączeniu z babką lancetowatą stanowi doskonały środek na kaszel palacza.
Drugim, wyjątkowym składnikiem naszej kompozycji jest ekstrakt z babki lancetowatej. Babka lancetowata (Plantago lanceolata), jest to gatunek byliny należący do rodziny babkowatych. Występuje w stanie dzikim w niemal całej Europie, w Polsce pospolita. Jako aktywne składniki babki lancetowatej wymienić należy: Irydoid aukubina, śluzy, garbniki, pektyny, flawonoidy, sole mineralne, krzemionki, witamina C. Babka lancetowata stosowana jest głównie przeciwzapalnie i przeciwskurczowo, a ponadto wykazuje działanie przeciwbiegunkowe. Wyjątkowo pomocna w leczeniu zapalenia oskrzeli oraz zatok - rozrzedzanie śluzu. Już uprzednio wymienione podstawowe składniki tej rośliny takie jak: flawonoidy, karotenoidy, a szczególnie irydoidy, są częścią systemu obronnego roślin, czyli chronią je przed negatywnymi wpływami otoczenia, chorobami oraz szkodnikami. Okazuje się, że zwierzęta oraz ludzie spożywając te rośliny, przejmują od nich ten układ odpornościowy. Jako wyjątkowe, a występujące w stosunkowo niewielkiej grupie roślin na świecie są właśnie irydoidy. To właśnie one w szczególności podnoszą odporność organizmów.
Miód wielokwiatowy z ekstraktem babki lancetowatej, to nie tylko smaczny dodatek na kanapkę, ale przede wszystkim doskonały produkt stanowiący naturalne uzupełnienie w substancje wspomagające samoobronność naszego organizmu.
Zapobiegawczo jak i leczniczo produkt ten można stosować poprzez kilkukrotne w ciągu dnia bezpośrednie spożycie w ilości małej łyżeczki. Również dobre efekty przynośi wypicie roztworu powstałego z rozpuszczenia tej samej ilości w połowie szklanki przegotowanej i letniej wody.

MIÓD Z LAWENDĄ: Jest to cudowna kompozycja o niepowtarzalnym smaku pochodzącym z wyjątkowo silnie aromatycznego olejku eterycznego kwiatu lawendy. Jednakże już od okresu starożytności, lawenda ceniona jest za doskonałe własności prozdrowotne.
Do najcenniejszych składników lawendy należą: flawonoidy, polifenole, garbniki, fitosterole oraz kwas ursolowy i oleanolowy. To właśnie dzięki tym substancjom miód z lawendą wykazuje działanie uspokajające, kojące, rozluźniające, i wyciszające.Doskonale sprawdza się przy bezsenności, w stanach stresu, przemęczenia, przy napieciowych bólach głowy. Dzięki olejkom eterycznym, wykazującym silne dzialanie przeciwdrobnoustrojowe oraz innym związkom aktywnym, miód z lawendą znajduje wspomagające zastosowanie w przypadku grypy, przeziębienia, chorób układu oddechowego jak zapalenie oskrzeli czy płuc. Dobre efekty w wyniku kuracji miodem mlawendowym uzyskuje się w schorzeniach serca i układu sercowo-naczyniowego, w tym miażdżycy naczyń wieńcowych, nerwicy serca i nadciśnienia. Stanowi nie tylko źrodło energii dla mięśnia sercowego, ale rozszerzając naczynia krwionośne, polepsza przepływ krwi w naczyniach wieńcowych i obwodowych, jednocześnie zwiększając siłę skurczu.
Warto też pamiętać, że nałożony na miejsce urządlenia przez owady, przyczynia się do szybkiego ustąpioenia takich dolegliwości jak swędzenie, pieczenie a nawet ból.
Miod z lawendą polecany jest m.in. osobom, które zmagają się z bólami menstruacyjnymi, migreną czy też bólami reumatycznymi.

MIÓD Z POKRZYWĄ: Spośród wielu różnych roślin na świecie, pokrzywa wyróżnia się wyjątkowo cennym bogactwem w swoim składzie. Do najcenniejszych substancji obok witaminy C, należą kwas foliowy, żelazo oraz miedź.
Miód z pokrzywą zazwyczaj każdemu kojarzy się anemią. Bardzo słusznie, gdyż już od wieków, pokrzywę stosowano właśnie przy tego typu problemach. Przeprowadzone w ostatnich latach badania, wykazały że pokrzywa powinna zlaleźć zastosowanie w zwalczaniu cukrzycy, nowotworów, artretyzmu, schorzeń urologicznych a w tym łagodnego rozrostu gruczołu krokowego.
Warto pamiętać, że miód z pokrzywą wykazuje działanie przeciwhistaminowe, przez co warto go stosować w problemach związanych z alergią. Własnosci te zawdzięcza związkom czynnym, będącym pochodną tyrozyny. Miod z pokrzywą doskonale nadaje się do obniżania w organiźmie zbyt wysokiego poziomu cholesterolu, mocznika a nawet soli. Zatem warto go stosować również w przypadku kamicy nerkowej jak i problemach związanych z zatrzymywaniem wody.
Warto też zwrocić uwagę, że zawarta w miodzie pokrzywa wykazuje działanie przeciwbakteryjne, w związku z czym znajduje zastosowanie w problemach skórnych.
Miód z pokrzywą pozytywnie wpływa na funkcjonowanie watroby, trzustki jak i zołądka, których zaburzona praca negatywnie wpływa również na stan skóry. Miód z pokrzywą znajduje zastosowanie w problemach z układem trawiennym przy biegunce oraz nieżycie jelit i żołądka.
Nie zapominajmy, że mieszanka zawartych w miodzie enzymów, w połączeniu z biotycznie aktywnymi składnikami pokrzywy, daje nam doskonałe żródło substancji pozwalających na unikniecie wielu poważnych schorzeń.

MIÓD Z MIĘTĄ:
O wyjątkowo wysokiej skuteczności mięty, świadczy choćby ilość wszelkiego rodzaju preparatów dostępnych w aptekach. Najistotniejszym składnikiem mięty jest mentol, olejek o bardzo charakterystycznym zapachu a przede wszystkim szczególnych właściwościach.
Połączenie mięty wraz z miodem wielokwiatowym, powoduje wzmocnienie wielu wspólnych właściwości tak samej mięty jak i miodu wielokwiatowego.
Na samym początku warto zwrócić uwagę że miód z miętą odpręża, łagodzi stres, działa rozkurczowo, zwalcza ból głowy oraz działa ułatwiając oddychanie.
Produkty zawierajace mietę stosowane są w takich dolegliwościach jak bóle brzucha, niestrawność, wzdęcia oraz kolka jelitowa.
Działa pobudzając trawienie, apetyt a przy tym obniża ciśnienie krwi.
Miód wielokwiatowy z miętą działa niszcząco na wiele rodzajów baktewrii i grzybów tak często zasiedlajacych się w przewodzie pokarmowym człowieka.
Mięta wraz z miodem wielokwiatowy zawierają wiele substancji z rodzaju przeciwutleniaczy, które hamują aktywność wolnych rodników, czyli związków powodujących uszkodzenia na poziomie komórkowym i prowadzących do powstawania nowotworów.

MIÓD Z KURKUMĄ:
Kurkuma inaczej szafran indyjski, nazwany również złotem Indii, znany i stosowany jest od ponad 2500 lat. Zawarty w kurkumie związek zwany kurkuminą, odpowiada nie tylko za charakterystyczny żółtopomarańczowy kolor, lecz przede wszystkim za wyjątkowo wysoką aktywność biologiczną.
Miod wielokwiatowy stanowi dla kurkumy idealne podłoże, przyczyniając się do wzmocnienia jej biotycznie czynnych właściwości prozdrowotnych.
Miód wielokwiatowy z kurkumą działa ochronnie na wątrobę. Zwiększając produkcję żołci w samej wątrobie jak i wydzielanie żółci przez woreczek zołciowy, powoduje przyśpieszenie procesu trawienia tłuszczów, przez co działa odchudzająco, ostatecznie obnizajac masę ciała.
Produkty zawierające kurkumę charakteryzują się działaniem rozkutczowym, przeciwzapalnym jak i przeciwbakteryjnym.
Kurkuma zalecana jest w profilaktyce przeciw depresji oraz chorobie Alzheimera, gdyż wykazuje właściwości nie tylko opóźniające procesy starzenia się mózgu, lecz również wspomagające powstawanie nowych neuronów.
Warto również wiedzieć, ze kurkuma wspomaga leczenie bólów stawów, stanów zapalnych, grypy, przeziębienia, schorzeń skórnych czy nawet reumatyzmu.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Z I O Ł A - wyciągi ziołowe na miodzie -
- wyjątkowy dar natury

Otaczający nas świat wypełniony jest niezliczonym bogatwem różnorodnych roślin. Wiele z nich stanowi dla człowieka cenne źródło pokarmu. Są też i takie, które ceninimy za o wiele więcej...
Są to zioła, gdzie ich potężna moc, wielokrotnie odmienia jak i ratuje ludzkie życie.

Potęgę ziół jako pierwsze dostrzegły zwierzęta, które intuicyjnie zjadając konkretne rośliny, wielokrotnie ratowały jak i przedłużały swoje zycie.
Wyjątkowy owad jakim jest pszczoła, stanowi najmniejszego i jakże zdolnego zielarza na świecie. Zbierając esencję z wysublimowanych roślin, tworzą wyjątkowo mocny a zarazem naturalny antybiotyk zwany przez nas propolisem.
Już od wieków człowiek wykorzystuje ziola w walce z dolegliwościami jak i wieloma chorobami. Nie sposób bez nich żyć.
Pierwsze, powszechne uznanie dla zielarstwa ustanowione zostało przez zakon. Zaczęto zbierać dziko rosnące jak i specjalnie uprawiane zioła w celu spożądzenia mikstur, jak na tamte czasy zwanych lekami. Należy pamiętać, że niemal wszystkie zioła łączono wówczas z miodem. Miód zawiera mieszaninę enzymów, które w połączeniu ze ziołami, powodują wzmocnienie ich biotycznych własnosci.

Ukryta w ziołach moc stanowi dla nas inspirację...

PROPOLIS: Zaraz po miodzie, propolis jest najczęściej rozpoznawalnym produktem pszczelim. Stanowi on nie tylko powrót do niekonwencjonalnych metod leczenia, ale uznawany jest również przez medycynę jako produkt zawierający wiele wyjątkowo silnych biotycznie substancji. Jego własności doceniane są na całym świecie, gdyż potrafi nie tylko leczyć występujące już schorzenia, ale stosowany prewencyjnie im zapobiegać.
Dla pszczół propolis jest substancją pozwalającą utrzymać sterylne warunki wewnątrz ula. Jako jedyne zwierzęta na świecie to właśnie poszczoły rozpoznaly jego niezwykle wlasności. Zbierają go z pączkow oraz młodych pędów roślin, który po zmieszaniu z wydzieliną gruczołów stanowi substancję do pokrycia wnętrza ula. Młode jak i nowo rozwijające się rośliny w środowisku naturalnym nieustannie narażone są na niszczące działanie bakterii, grzybów jak i roztoczy tak łatwo rozwijających się po porannej rosie jak też i po licznych opadach. Gdyby nie ta złożona, oleista substancja, pokrywająca ich delikatne powierzchnie, rośliny te nie miałyby najmniejszych szans na przetrwanie w tak trudnych warunkach.
Propolis jest to jedna z najbardziej złożonych substancji występujących naturalnie na ziemi. Obecnie wykryto w nim już ponad 3000 różnego rodzaju składników. Ponad kilkadziesiąt własności farmakologicznych przypisuje się zaledwie jednej grupie substancji jakimi są flawonoidy. Propolis ma zdolność niszczenia bakterii, grzybów chorobotwórczych, wirusów i pierwotniaków. Hamuje on rozwój szczepów bakteryjnych odpornych na działanie antybiotyków. Szeroką gamę stanowią również związki likwidujące proces powstawania wolnych rodników, co ostatecznie oznacza że propolis jest substancją o działaniu przeciw nowotworowym.
Regularne stosowanie propolisu w okresie jesienno-zimowym, powoduje podwyższenie samoobronności organizmu, zapobiegając zapadaniu na przeziębienia. Przyjmowany doustnie, dezynfekuje gardlo oraz stanowi doskonałe uzupełnienie w walce z paradontozą. Propolis zaleca się stosować 2 razy dziennie w ilości po 10 kropli na niewielką ilość wody, lub najlepiej na kostkę cukru, którą to należy możliwie jak najdłużej przetrzymać w ustach. Dłuższe przetrzymanie propolisu pozwala na wydłużony kontakt z dziąsłami (paradontoza), gardłem (górne drogi oddechowe) a dopiero żołądek (przewód pokarmowy.)
Na podstawie licznych badań medycznych stwierdzono, że regularnie podawana mieszanka propolisu wraz z pierzgą pszczelą, stanowią naturalny produkt zapobiegający nawrotom chorobie potocznie zwanej jako wrzody żołądka. Stosowanie należy rozpocząć już w czasie trwania kuracji antybiotykowej. Roztwór pierzgi należy zawsze przygotować na kilka godzin przed spożyciem (dokładny opis przygotowania roztworu - patrz "PIERZGA PSZCZELA"), natomiast propolis dodajemy dopiero tuż przed wypiciem.
Ciekawą formę przyjmowania propolisu z całą pewnością stanowi sporządzenie propolisowego likieru poprzez rozpuszczenie 50ml. 10% roztworu w 1/2 Litra wódki z dodatkiem 2 łyżek miodu.
UWAGA! - Zdarzają się osoby, które wykazują uczulenie na niektóre produkty pszczele, szczególnie propolis. Należy o tym pamiętać wykorzystując tę metodę terapii.

ZIELONY ORZECH WŁOSKI NA MIODZIE (EKSTRAKT): Zastosowanie surowców z orzecha włoskiego jest bardzo szerokie. Orzech włoski, jego liście oraz kora, są wszechstronnie wykorzystywane nie tylko w gospodarstwach domowych, ale również w ziołolecznictwie. W zielonych orzechach, jak i jego liściach (w zmiennych proporcjach) znajdują się takie związki jak garbniki galotaninowe, pochodna naftochinonu - junglon, flawonoidy, pochodne kwertycyny i kemferolu, fenylokwasy, olejki lotne, kerotenoidy, triterpeny, leukoantycyjany, witaminy C, B, P, K, E i sole mineralne. W orzechu znajdziemy ponadto wysoką zawartość węglowodanów, magnezu oraz cynku.
Wyciągi zielonego orzecha włoskiego oraz jego liści, wykazują się silnymi właściwościami bakteriobójczymi, zwłaszcza wobec bakterii gronkowca, pałeczek duru brzusznego, pałeczki czerwonki bakteryjnej, paciorkowców oraz wielu innych opornych na działanie antybiotyków. Działają ściągająco na błony śluzowe, przeciwkrwotocznie, przeciwzapalnie oraz grzybobójczo. Poprawiają trawienie i przyswajanie pokarmów oraz wykazują się niezwykle szybkim działaniem przeciw biegunkom. Najczęściej wykorzystywanymi właściwościami są: odtruwające działanie organiżmu, ze szczególną zdolnością regeneracji wątroby oraz działanie przeciwpasożytnicze i to nie tylko na człowieka ale także i zwierząt domowych. Znajduje zatem zastosowanie w zwalczaniu robaczycy, zwłaszcza tak często występującej u dzieci. Zewnętrzne stosowanie ekstraktów pomocne jest w leczeniu egzemy, trądziku oraz liszajów.
Leczniczo ekstrakt stosuje się przyjmując 3 razy dziennie po 30 - 40 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody. Ekstrakt można również stosować profilaktycznie jako środek przeciwdziałający wystąpieniu wielu powyżej wymienionych dolegliwości. Stosuje się wówczas minimalną dawkę 10 kropli raz dziennie na łyżkę stołową przegotowanej wody.
Cenne właściwości liści jak i owoców wykorzystuje też przemysł kosmetyczny do produkcji kremów, balsamów i szamponów oraz naturalnych farb do włosów.

BABKA LANCETOWATA WĄSKOLISTNA NA MIODZIE (EKSTRAKT): Babka lancetowata (Plantago lanceolata), jest to gatunek byliny należący do rodziny babkowatych. Występuje w stanie dzikim w niemal całej Europie, w Polsce pospolita. Jako aktywne składniki babki lancetowatej wymienić należy: Irydoid aukubina, śluzy, garbniki, pektyny, flawonoidy, sole mineralne, krzemionki, witamina C. Babka lancetowata stosowana jest głównie przeciwzapalnie i przeciwskurczowo, a ponadto wykazuje działanie przeciwbiegunkowe. Wyjątkowo pomocna w leczeniu zapalenia oskrzeli oraz zatok - rozrzedzanie śluzu. Wyciągi z babki mają również właściwości wykrztuśne i regenerujące nabłonek. Lekko rozkurczają mięśnie gładkie dróg oddechowych. Stosowane są przeciwko kaszlowi (także u palaczy), chrypce, w stanach zapalnych z utrudnionym odkrztuszaniem i zalegającą wydzieliną. O wyjątkowej siłe tej rośliny, świadczy intensywne zastosowanie w przemyśle farmaceutycznym. Wzmaga wydzielanie soków żołądkowych, a stosowana zewnętrznie, przyśpiesza gojenie się ran. Już uprzednio wymienione podstawowe składniki tej rośliny takie jak: flawonoidy, karotenoidy, a szczególnie irydoidy, są częścią systemu obronnego roślin, czyli chronią je przed negatywnymi wpływami otoczenia, chorobami oraz szkodnikami. Okazuje się, że zwierzęta oraz ludzie spożywając te rośliny, przejmują od nich ten układ odpornościowy. Jako wyjątkowe, a występujące w stosunkowo niewielkiej grupie roślin na świecie są właśnie irydoidy. To właśnie one w szczególności podnoszą odporność organizmów na inwazję wirusów. Irydoidy jako nieliczne substancje, wykazują niezmienną moc terapeutyczną pomimo poddawania rośliny procesom obróbki, w celu uzyskania produktu spożywczego. Irydoidy - stosowane są w maściach przeciwbólowych, przeciwzapalnych i przeciwreumatycznych.
Leczniczo ekstrakt stosuje się przyjmując 3 razy dziennie po 30 - 40 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody. Ekstrakt można również stosować profilaktycznie jako środek wzmacniający odporność organizmu w szczególności na wirusy. Stosuje się wówczas minimalną dawkę 10 kropli dwa razy dziennie na łyżkę stołową przegotowanej wody. Szczególnie zaleca się przyjmowanie w okresie od jesieni do wiosny.

LARENDOGRA - WODA KRÓLOWEJ WĘGIERSKIEJ: Stworzenie larendogry przypisuje się królowej Elżbiecie, córce Władysława Łokietka, żonie Karola Roberta, króla węgierskiego. Tradycja utrzymuje, że głównie dzięki cudownym właściwościom wyciągu, królowej udało się 59 lat spędzić na tronie Węgier i mimo sędziwego wieku zachowywać zdrowie i urodę. Kronikarze zaświadczają, że wyglądała o 20-30 lat młodziej niż miała w rzeczywistości. Ciekawostką może być fakt, że spirytus potrzebny do sporządzania Larendogry sprowadzała aż z Konstantynopola, gdzie jego produkcja stała na bardzo wysokim poziomie.
Przez kilkaset lat larendogrze przypisywano cudowne właściwości odmładzające i odświeżające cerę. Rozcieńczoną w wodzie stosowano ją leczniczo wewnętrznie, oraz zewnętrznie w charakterze odświeżacza cery oraz perfum.
Zewnętrznie stosuje się ją jako toniku do twarzy po uprzednim rozcieńczeniu w równych proporcjach z przegotowaną i ostudzoną wodą (zmętnienie jest zjawiskiem naturalnym). Tonik ten działa wygładzająco na skórę a stosowany w przypadku osób ze skórą dotkniętą problemem trądziku, przyspiesza gojenie, stopniowo eleminując dolegliwość i przywracając jej naturalną promienność. Własność ta ściśle wynika z zawartych w rozmarynie lekarskim licznych pigmentów flawonoidowych, gdzie jeden z nich diosmin, posiada właściwości zmniejszające przepuszczalność oraz łamliwość włoskowatych naczyń krwionośnych.
Stosowana wewnętrznie ze względu na swoiste własności surowców użytych do jej produkci, jest ona cudownym środkiem odżywczym szczególnie dla serca, mózgu oraz układu nerwowego. Poprzez zwiększenie przepływu krwi do głowy, pobudza mózg oraz podnosi koncentrację. Jest również doskonała w leczeniu nerwowości, napięcia nerwowego, wyczerpania, letargii, depresji, oraz problemów ze spaniem. Jest również korzystna dla ludzi starszych.
Larendogrę zaleca się stosować w dwóch dawkach dziennie po 15-20 kropli na ćwierć szklanki przegotowaniej i ostuszonej wody.
Uwaga: Preparat nie powinien być stosowany wewnętrznie przez kobiety w okresie ciąży, gdyż jako środek stymulujący wypływ krwi menstruacyjnej, może powodować poronienia.

NAGIETEK LEKARSKI

NAGIETEK LEKARSKI NA MIODZIE (EKSTRAKT): Nagietek lekarski (Calendula officinalis) – zaliczany jest do gatunku rośliny jednorocznej, należącej do rodziny astrowatych. W wielu krajach świata, w tym również w Polsce stanowi roślinę uprawną. Najczęściej spotykamy go w ogrodach jako roślinę ozdobną. Ze względu na swe niezwykłe i wyjątkowo wszechstronne własności, jest jedną z najważniejszych roślin leczniczych, stosowanych już od czasów dawnej medycyny hinduskiej, arabskiej i greckiej. Zawarty w nim bogaty i zróżnicowany skład substancji czynnych, sprawia że należy do grupy najważniejszych ziół leczniczych świata.
Z punktu widzenia substancji czynnych, znajdujących się w kwiatach nagietka, na szczególne wyrożnienie zasługują saponiny triterpenowe, alkohole triterpenowe i ich estry (sterole i kerotenoidy), flawonoidy, kumaryny, olejek eteryczny, związki śluzowe, kwasy organiczne, poliacetyleny, polisacharydy, witamina C, sole mineralne oraz gorycze i żywice.
Wyciągi z nagietka stosowane są zewnętrznie jak i wewnętrznie. Zewnętrznie używany jest przy różnego rodzaju uszkodzeniach skóry, takich jak kontuzje, rany, wrzody, stłuczenia i obtarcia naskórka, a także w owrzodzeniach żylakowych, zapaleniu skóry, żylakach odbytu, oparzeniach, ranach pooperacyjnych, odmrożeniach, wysypkach skórnych i innych.
Wewnętrznie nagietek stosowany jest w nieżycie żołądka i jelit, a zwłaszcza w przewlekłym i opornym na inne leki wrzodzie żołądka i dwunastnicy oraz we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. Również w stanach zapalnych dróg żółciowych spowodowanych infekcją, w niedomodze wątroby i upośledzeniu jej czynności po przebytym wirusowym zapaleniu lub uszkodzeniu przez trujące związki (np. toksyny grzybów)
Pomocniczo jak i w skojarzeniu z innymi lekami, nagietek lekarski podaje się w nieoperacyjnych postaciach raka żołądka, stanach przednowotworowych w przewodzie pokarmowym (np. długo utrzymującym się zapaleniu błon śluzowych, owrzodzeniu z krwawieniami, braku poprawy po innych lekach) itp. Na szczególne wyróżnienie zasługuje wyjątkowa własność nagietka, dająca dobre wyniki w zaburzeniach miesiączkowania połączonych z bólem, ogólnym osłabieniem, zawrotami głowy, a także w dolegliwościach okresu przekwitania (klimakterium). Badania naukowe upoważniają, by zalecać nagietek, w połączeniu z innymi ziołami, do stosowania w ogólnym ubytku sił i odporności na zakażenia bakteryjne i wirusowe oraz przewlekłych i nie poddających się innym lekom dolegliwościach różnych narządów wewnętrznych, w tym także serca.
Leczniczo ekstrakt stosuje się przyjmując 3 - 4 razy dziennie po 30 - 40 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody. Ekstrakt można również stosować profilaktycznie, redukując dawkę do wartości 15 - 20 kropli przyjmowanych 2 razy dziennie.

DZIURAWIEC

DZIURAWIEC ZWYCZAJNY NA MIODZIE (EKSTRAKT:) Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum) – gatunek rośliny należącej do rodziny dziurawcowatych. Pomimo kluczowego słowa, użytego przy jego nazwie, jako zwyczajny, z całym powodzeniem zasługuje na miano rośliny wyjątkowo niezwykłej. Występuje naturalnie w Europie, zachodniej Azji oraz północnej Afryce. Z czsem zawleczony został i na inne kontynenty. Należy do grupy najbardziej znanych i szeroko stosowanych roślin leczniczych świata. Surowcem dziurawca jest ziele i świeże kwiaty. Na liściach dziurawca występują drobne punkciki o wyglądzie dziurek – to zbiorniczki lotnych olejków, które dają tej roślinie lecznicze właściwości oraz piękny zapach. Od owych właśnie „dziurek” dziurawiec zawdzięcza swoją nazwę. Surowiec dziurawca (ziele i świeże kwiaty) zawiera: flawonoidy (hiperozyd i rutynę), hiperycynę, olejki lotne, garbniki i związki żywicowe.
Dziurawiec najczęściej jest stosowany w schorzeniach wątroby, w stanach skurczowych układu trawienia, stanach zapalnych dróg żółciowych i kamicy żółciowej. Zalecany szeroko w schorzeniach przewodu pokarmowego: złe trawienie, nieżyt żołądka i jelit. Używany zewnętrznie przyspiesza gojenie ran. Posiada szczególnie mocne właściwości uspokajające oraz rozkurczające, ściągające i moczopędne. To właśnie dzięki zawartej w sobie hiperycynie, wykazuje właściwości pobudzania odnowy tkanki nerwowej. Idealnie zatem sprawdza się w zwalczaniu stanów wyczerpania nerwowego, depresji i bezsenności oraz w sytuacjach przemęczenia. Polecany także kobietom w dolegliwościach zespołu napięcia przedmiesiączkowego, w bólach menstruacyjnych oraz menopauzie. Stwierdzono, że w przypadku leczenia stanów depresyjnych, wykazuje ona skuteczność porównywalną z innymi klasycznymi lekami (np imipraminą). Jednakże należy podkreślić, że jako jedyny środek przeciwdepresyjny pochodzenia roślinnego a nie syntetycznego, nie wykazuje niszczących dla organizmu skutków ubocznych. Mechanizm przeciwdepresyjnego działania hiperycyny jest znany i polega on na blokowaniu produkcji monoaminooksydazy - enzymu odpowiedzialnego miedzy innymi za rozkład jednego z neurotransmiterów - serotoniny, której to niedobory są jedną z poznanych do tej pory przyczyn powstawania depresji. Po podaniu hiperycyny dochodzi do wzrostu stężenia tej substancji w przestrzeniach międzysynaptycznych i w mniejszym bądź większym stopniu poprawy samopoczucia pacjenta.
UWAGA! - Przyjmowanie hiperycyny w połączeniu z ekspozycją na promieniowanie słoneczne, prowadzi do szybkiego powstawania na skórze poparzeń słonecznych. Dlatego osoby stosujące preparaty, które zawierają hiperycynę lub wyciągi z dziurawca, powinny unikać wystawiania sie na promienie słoneczne. Jednakże należy zauważyć, że najczęściej występujące stany depresyjne mają miejsce w okresie zimowym, kiedy ekspozycja słoneczna praktycznie nie istnieje (wyjątek solarium). Wykazano również, że przyjmowanie hiperycyny prowadzi do przyspieszenia metabolizmu innych leków, w tym doustnych preparatów antykoncepcyjnych, co może obniżyć ich skuteczność.
Leczniczo ekstrakt stosuje się przyjmując 3 - 4 razy dziennie po 30 - 40 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody. Ekstrakt można również stosować profilaktycznie, redukując dawkę do wartości 15 - 20 kropli przyjmowanych 2 razy dziennie.

CZOSNEK NIEDŹWIEDZI

CZOSNEK NIEDŹWIEDZI NA MIODZIE (EKSTRAKT): Czosnek niedźwiedzi (Allium ursinum L.) – gatunek rośliny z podrodziny czosnkowych. Bylina wyrastająca do 40 cm wysokości, wytwarzająca pod ziemią podłużną cebulę. Posiada odziomkowe, jajowato-lancetowate liście, dochodzące do 28 cm długości. Czosnek niedźwiedzi rośnie dziko w całej Europie, w Azji Mniejszej i na Kaukazie.
Czosnek niedźwiedzi, zarówno liście jak i cebula, zawiera olejek eteryczny, w którym znajduje się glikozyd siarczkowy zwany alliiną. Związek ten pod wpływem enzymu allinazy, przechodzi w allicynę, wykazującą zapobiegające działanie przeciw nowotworom złośliwym. Następną grupę stanowią siarczki i wielosiarczki allinowe o silnym działaniu bakteriobójczym. Oprócz związków siarki, występują jeszcze flawonoidy, saponiny, enzymy, sole mineralne i witaminy.
Czosnek niedźwiedzi ma podobne własności lecznicze co czosnek pospolity, z tą jednak różnicą, że nie powoduje efektu obciążenia żołądka, co ma miejsce w przypadku czosnku pospolitego. Najczęściej stosowany jest przy wysokim ciśnieniu i w stwardnieniu tętnic. Jego silne działanie bakteriobójcze szczególnie przydatne jest przy leczeniu chorób górnych dróg oddechowych. Korzystnie działa na serce. Wykazuje mocne działanie przeciwreumatyczne jak i przeciwgrzybiczne.
Leczniczo przyjmuje się po 20 kropli ekstraktu w 3 - 4 dawkach dziennie, na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody. Profilaktycznie zaleca się stosowanie ekstraktu, redukując dawkę do połowy wartości.

POKRZYWA ZWYCZAJNA

POKRZYWA ZWYCZAJNA NA MIODZIE (EKSTRAKT): Pokrzywa zwyczajna(Urtica dioica L.) – gatunek rośliny z rodziny pokrzywowatych. Występuje w stanie dzikim w Europie, Azji, Afryce Północnej oraz Ameryce Północnej. Jest rośliną wieloletnią o silnych podziemnych rozłogach i rozgałęzionym korzeniu.
Surowcem zielarskim jest zarówno liść pokrzywy jak i jej korzeń. Jest jedną z najpopularniejszych roślin leczniczych a jej lecznicze działanie jest wielostronne. Liście pokrzywy zawierają barwniki roślinne, witaminy A, E, K, C, B2 oraz B6, także garbniki, aminy, kwasy organiczne, flawonoidy, karotenoidy. Ponadto pokrzywa zawiera duże ilości mikroelementów, m. in. wapnia, magnezu, żelaza, potasu, krzemu, fosforu, jodu, siarki i sodu.
Pokrzywa poprawia ogólną przemianę materii, pobudza wytwarzanie enzymów trzustkowychi wpływa korzystnie na produkcję czerwonych krwinek i hemoglobiny. Pokrzywę zaleca się stosować w stanach zapalnych dróg moczowych, a także w kamicy moczowej. Zalecana jest osobom cierpiącym na cukrzycę, gdyż przyczynia się do obniżania poziomu cukru we krwi. Ponadto pokrzywa ma działanie moczopędne, ściągające, rozkurczające, przeciwbiegunkowe, przeciwkrwotocznie, przeciwgośćcowe, wzmacniające, przeciwzapalne, tonizujące oraz przeciwanemiczne.
Leczniczo przyjmuje się 3 - 4 razy dziennie 30 - 40 kropli ekstraktu na ćwierć sklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

NAWŁOĆ POSPOLITA

NAWŁOĆ POSPOLITA NA MIODZIE (EKSTRAKT): Nawłoć pospolita (Solidago virgaurea L.) – gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny astrowatych. Występuje w Europie i Azji. Bardzo pospolita w całej Polsce. Można ją spotkać na słonecznych łąkach, polanach jak i w zaroślach. Kwitnie od lipca do września. Nawłoć pospolita, znana również pod nazwą mimoza, zaliczana jest do grona cennych roślin leczniczych. Surowcem zielarskim jest ziele nawłoci - ulistnione pędy wraz z kwiatami.
Zawiera garbniki, kwasy organiczne, saponiny, śluzy, żywice, olejki eteryczne oraz flawonoidy, m.in. rutynę i kwercetynę.
Należy do grupy roślin o najsilniejszych właściwościach diuretycznych, czyli ze wskazaniem na układ moczowy. Nawłoć jest wykorzystywana przede wszystkim przy infekcjach dróg moczowych oraz jako środek moczopędny – zwiększający wydzielanie moczu. Działa przeciwzapalnie jak i przeciwgrzybiczno, przez co doskonale nadaje się do stosowania dla kobiet cierpiących na częste nawroty tych dolegliwości. Nawłoć unieczynnia toksyny, powstające podczas przemiany materii, a że równocześnie zwiększa ilość wydzielanego moczu (nawet o kilkaset procent) zostają one błyskawicznie wydalone poza organizm. Jej odtruwające własności przeciw jadowi żmiji wykorzystywali już indianie. Wysoka zawartość antyoksydantów (wyższa od zielonej herbaty), czyni z niej roślinę wykazującą działanie przeciw nowotworowe. To silnie moczopędne działanie powoduje, że nawłocią leczy się prawie wszystkie choroby układu moczowego: zapalenie kłębków i miedniczek nerkowych, moczowodów, zatrzymanie moczu, a w mieszankach – kamicę nerkową. Ziele nawłoci wchodzi w skład takich leków ziołowych jak: urogran i fitolizyna.
STOSOWANIE: 3 - 4 x dziennie po 30 - 40 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

ŻYWORÓDKA PIERZASTA

ŻYWORÓDKA PIERZASTA NA MIODZIE (EKSTRAKT): Żyworódka pierzasta (Kalanchoe pinnata L. - gatunek rośliny z rodziny gruboszowatych. Pochodząc z Madagaskaru, rozprzestrzeniła się w Azji, Australii jak i Ameryce Środkowej. W Polsce stanowi roślinę doniczkową.
Żyworódka pierzasta jest rośliną o szerokim zastosowaniu leczniczym tak wewnętrznym jak i zewnętrznym. Stanowi bogate żródło witaminy C, mikro i makro elementów: manganu, miedzi, selenu, glinu, krzemu, potasu, wapnia i żelaza. Wśród szerokiego spektrum działania, na szczególna uwagę zasługują własności wirusobójcze, grzybobójcze jak i bakteriobójcze. Ponadto działa regenerująco oraz przeciwzapalne. Poza tym wspiera pracę układu odpornościowego. Stanowi ona doskonały preparat zastępczy dla wszystkich, którzy ze względu na uczulenie, nie mogą używać kitu pszczelego potocznie zwanego propolisem. Stosowana równocześnie z propolisem, wzmacnia swe własności lecznicze jak i własności pochodzące od propolisu.
Szczególnie zalecana jest przy anginie, katarze, kurzajkach, stłuczeniach, swędzeniu skóry po ukąszeniu owadów, grzybicy stóp, nawracającej zgadze, bólach głowy, paradontozie, oparzeniach, egzemach, obrzękach, wrzodach, odleżynach.
STOSOWANIE: 3 - 4 x dziennie po 30 - 40 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.
UWAGA! Nie stosować wewnętrznie, gdy poziom potasu we krwi znajduje się w górnej granicy normy lub ją przekracza.

SZCZEĆ POSPOLITA

SZCZEĆ POSPOLITA NA MIODZIE (EKSTRAKT): Surowcem leczniczym tej rośliny są jej korzenie jak też i liście. Do najważniejszych a jednocześnie biotycznie czynnych substancji wchodzących w skład szczeci jest kwas chlorogenowy, chinowy i kawowy, ponadto irydoidy (cefelarozyd, dipsakotyna i dipsakan), trójterpeny (kwas ursolowy), saponiny i alkaloidy.
Preparaty ze szczeci działają bakteriobójczo oraz przeciwzapalnie. Antybiotyczne działanie rośliny wykorzystywane jest w leczeniu reumatyzmu, choroby wrzodowej żołądka jak i odpornej na syntetyczne antybiotyki boreliozie.
W tradycyjnej walce z boreliozą kuracje antybiotykowe trwają po kilka miesięcy przyczyniając się do upośledzenia odporności immunologicznej organizmu. Zazwyczaj pierwszym skutkiem tak długotrwałej kuracji syntetycznymi antybiotykami jast zapadnięcie na kolejną poważną dolegliwość jaką jest grzybica. W przeciwieństwie do syntetycznych antybiotyków, stosowanych w walce z boreliozą w bardzo długim czasie, preparaty ze szczeci nie osłabiają organizmu czyniąc go podatnym na szereg innych chorób.
Szczeć likwidując krętki borelii, wzmacnia układ odpornościowy organizmu, pomagając w usuwaniu źródła choroby.
STOSOWANIE: Pierwszy tydzień stosujemy 3 x dziennie po 5 koli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody. Co tydzień kolejno zwiększamy dawkę o 5 kropli aż do wartości 30 kropli jednorazowo. Po tym okresie jeszcze przez rok raz w miesiącu przez 3 dni stosujemy dawkę 3 x dziennie po 30 kropli.

KONICZYNA CZERWONA

KONICZYNA CZERWONA NA MIODZIE (EKSTRAKT): Menopauza zamiennie nazywana jako klimakterium czy przekwitanie, jest naturalną konsekwencją wynikającą z zaprzestania pracy jajników produkujących estrogeny. Zachodzące w organiżmie zmiany powodują zachwianie dotychczasowej gospodarki hormonalnej kobiety. Bardzo często są one przyczyną różnych zaburzeń prawidlowego działania całego organizmu powodując poważne fizyczne jak i psychiczne problemy wielu kobiet.
Najczęściej stosowaną terapią w okresie przekwitania jest HTZ(hormonalna terapia zastępcza), której zadaniem jest zmniejszenie objawów menopauzy jak i ryzyka schorzeń układu sercowo-naczyniowego oraz osteoporozy. HTZ niesie jednak ze sobą poważne działania niepożądane jak niedokrwienie serca, udar mózgu, zakrzepica żył głębokich, zwiększenie ryzyka raka piersi jak i endometrium.
Spośród wszystkich znanych roślin, koniczyna czerwona zawiera największe ilości fitoestrogenów nie wywołując niepożądanych skutków ubocznych jak ma to miejsce w terapii HTZ, oraz preparatach sojowych wywołujących szerokie reakcje alergenne. Produktóqw sojowych nie mogą stosować także osoby cierpiące na problemy z tarczycą.
Wskazania: Znajdujące się w koniczynie czerwonej składniki łagodzą charakterystyczne dla menopauzy objawy takie jak: uderzenia gorąca, nadmierna potliwość, zaburzenia snu, suchość pochwy, ból przy odbywaniu stosunku płciowego, bóle oraz zawroty głowy, nastrój depresyjny, zaburzenia rytmu serca, problemy z koncentracją, bóle stawów, spadek libido.
Stosowanie: 3 – 4 x dziennie po 30 – 40 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

KWIAT TARNINY

KWIAT TARNINY NA MIODZIE (EKSTRAKT): Kwiaty tarniny od dawna stanowią surowiec zielarski, gdyż zawierają cenne składniki, które korzystnie wpływają na ogólne funkcjonowanie organizmu człowieka.
Kwiat tarniny jako podstawowe składniki zawiera: flawonoidy (kemferol, afzelina /afzelin/, kwercetyna, awikularyna), nitrylozydy (prunazyna, amigdalina), antocyjany, kumaryny, fitosterole, triterpeny i kwasy fenolowe (kwas kawowy), olejek eteryczny.
Wyciąg z kwiatu tarniny stosowany jest głównie w chorobach dróg moczowych:
- kamica moczowa
- stany zapalne nerek
- zapalenie pęcherza moczowego
-zapalenie cewki moczowej
- skąpomocz

Dzięki zawartości flawonoidów, kwiaty tarniny przyspieszają usuwanie zbędnych produktów przemiany materii wraz z moczem, dlatego polecane są do różnego rodzaju diet oczyszczających. Roślina ta ponadto wykazuje łagodne działanie przeczyszczające. Związki zawarte w kwiatach tarniny spełniają rolę przeciwutleniaczy, chroniąc nas przed powstawaniem wolnych rodników będących przyczyną chorób nowotworowych.
Ponadto zapobiegają tworzeniu się miażdżycy jak i zakrzepów naczyń krwionośnych, przyczyniając się do ich uszczelniania.
Stosowanie: 3 – 4 x dziennie po 30 – 40 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

CZYSTEK

CZYSTEK NA MIODZIE (EKSTRAKT): Dzięki wyjątkowo bogatej zawartości aktywnych składników z grupy polifenoli, czystek uznawany jest za jedną z najsilniej działających roślin wzmacniających układ odpornościowy człowieka.
Zalecany w walce z drobnoustrojami wywołanymi przez wirusy. Szczególne zastosowanie znajduje w przypadku wyjątkowo opornej na leki boreliozie.
Systematycznie stosowanie czystka w okresie wiosenno-letnim, który w wyniku przedostania się do potu człowieka, skutecznie odstrasza kleszcze będące nosicielami groźnych bakterii.
Zioło nie tylko chroni przed zakażeniem boreliozą, ale także hamuje jej rozwój. Substancje zawarte w czystku unieruchamiają i unieszkodliwiają krętki boreliozy.
W walce z boreliozą czystek harmonizuje się ze szczecią pospolitą, z którą tworzy synergiczny układ, wzmacniając swoje działanie. Co więcej, czystek działa w ten sposób nie tylko na ludzi, ale też i na zwierzęta, dodatkowo chroniąc je przed pchłami.
Wykazuje silne działanie przeciwzapalne oraz zapobiega chorobom układu krwionośnego. Ponadto działa niszcząco wobec bakterii Helicobacter, wywołującej chorobę wrzodową żołądka, zwiększającą prawdopodobieństwo wystąpienia nowotworu tego narządu.
Stosowanie: 3 – 4 x dziennie po 30 – 40 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

MIODUNKA - PŁUCNIK

MIODUNKA- PŁUCNIK NA MIODZIE (EKSTRAKT): Dawniej miodunka była nazywana płucnikiem lekarskim, zgodnie z nazwą łacińską Pulmonaria (pulmones – płuca).
Jak sama nazwa wskazuje preparaty uzyskane z miodunki były stosowane w leczeniu chorób układu oddechowego.
Do głównych składników czynnych miodunki należą przede wszystkim związki krzemu (łatwo przyswajalna krzemionka), allantoina, saponiny, śluzy, garbniki, flawonoidy (kwercetyna), alkaloidy pirolizydynowe, kwas chlorogenowy, kwas elagowy, kwas rozmarynowy i antocyjany.
Miodunka przede wszystkim stosowana jest w nieżytach oraz zakażeniach górnych dróg oddechowych. Szczególnie skuteczna w stanach chronicznego zapalenia oskrzeli. Wykazuje synergizm, czyli wzmocnienie swoich własności w połączeniu z babką lancetowatą.

Wyciągi z ziela miodunki działają:
- wykrztuśnie
- osłaniająco
- przeciwwysiękowo
- ściągająco
- moczopędnie
- przeciwkrwotocznie
- wzmacniająco
- przeciwkamicznie

Zalecana w przypadkach gruźlicy, gdzie korzystnie wpływa na gojenie jej ognisk jak też astmie, rozedmie płuc oraz kokluszu.
Stosowanie: 3 – 4 x dziennie po 30 – 40 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

KORZEŃ MNISZKA

KORZEŃ MNISZKA NA MIODZIE (EKSTRAKT): W medycynie ludowej z kwiatów mniszka robi się syrop, wiedząc że zawiera wiele substancji terapeutycznych. Ale mniej wiemy o korzeniu mniszka, który pomaga chorym na raka.
Mniszek lekarski w zielarstwie to nie tylko kwiaty oraz liście, ale również i jego korzenie. Korzeń mniszka znajduje zastosowanie w walce z nowotworami. Wykazuje selektywne działanie niszcząc komórki nowotworowe nie uszkadzając komórek zdrowych.
Zalecany również w przypadku białaczki.
Jego działanie poparte zostało wynikiem badań naukowców z Wydziału Biochemii Uniwersytetu Windsor w Kanadzie.
Dzięki zawartości witamin C i B, magnezu, potasu i wielu innych składników, w tym inuliny i seskwiterpenów, korzeń mniszka charakteryzuje się wyjątkowymi własnościami wyróżniającymi go spośród wielu innych roślin.
Ponadto korzeń mniszka lekarskiegio:
- polepsza pracę wątroby
- zwiększa wydzielanie żółci i soku żołądkowego
- regeneruje nerki i działa moczopędnie
- działa detoksykująco, czyli wspomaga usuwanie z organizmu zalegających toksyn.
- obniża cholesterol
- obniża poziom cukru
- działa przeciwzapalnie
- podnosi ogólną odporność organizmu
Stosowanie: 3 – 4 x dziennie po 30 – 40 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

KWIAT GŁOGU

KWIAT GŁOGU NA MIODZIE (EKSTRAKT): Głóg to nazwa roślin, która należy do gatunku Crataegus. Kwiat głogu to krzew z rodziny Różowatych. Głóg rośnie w postaci dużych, ciernistych krzewów lub drzew. Kwiaty w zależności od odmiany głogu, mają zabarwianie białe lub różowe.
Głóg jest cenna rośliną leczniczą, w której kryje się wiele pożytecznych dla zdrowia substancji.
Kwiaty głogu zawierają m.in. fenolokwasy, aminy, fitosterole, garbniki, pektyny, sole mineralne, witaminę C, oraz z grupy B. Najbardziej cenna jest duża zawartość flawonoidów jak i procyjanidów.
Związki flawonoidowe działają rozkurczowo na mięśnie gładkie naczyń krwionośnych. Szczególne znaczenie ma to w przypadku naczyń wieńcowych – zwiększając dopływ utlenionej krwi do mięśnia sercowego oraz likwidując ból jak i duszności.
Procyjanidy powodują zaś łagodne obniżenie ciśnienia tętniczego. Kwiat głogu zwiększa też siłę skurczów serca, nieznacznie zwalniając ich częstotliwość, dzięki czemu pracuje ono wydajniej.
Dzięki dużej zawartości witaminy C, głóg wzmacnia odporność organizmu i skutecznie wspiera go w walce z infekcjami i przeziębieniem.
Głóg jest również bogaty w witaminę PP, która bierze udział w przemianie białek, tłuszczów, węglowodanów oraz utrzymuje w dobrym stanie nabłonek skóry, układ nerwowy i przewód pokarmowy.
Warto również zaznaczyć, że wyciąg z kwiatu głogu wykazuje korzystny wpływ na naczynia krwionośne mózgu.
Stosowanie: 2 - 3 x dziennie po 20 - 30 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

KASZTANOWIEC ZWYCZAJNY

KASZTANOWIEC ZWYCZAJNY NA MIODZIE (EKSTRAKT): Owoce kasztanowca zawierają m.in. Flawonoidy, garbniki, kumaryny, karotenoidy. Do najcenniejszych składników zaliczana jest escyna, czyli mieszanina saponin. Są to związki, które w organizmie człowieka pełnią konkretną funkcję. Łagodzą stany zapalne uszkadzające naczynia krwionośne i jednocześnie wzmacniają ścianki żył, co zapobiega powstawaniu żylaków. Escyna i flawonoidy opóźniają krzepnięcie krwi, zmniejszają jej lepkość i rozrzedzają ją. Ma to bezpośredni wpływ na usprawnienie przepływu krwi w naczyniach żylnych, nie dopuszczając do powstawania zakrzepów wewnątrz naczyń, poprawiając krążenie obwodowe i ukrwienie wszystkich narządów.
Kolejną bardzo istotną cechą kasztanowca jest zwalczanie obrzęków pooperacyjnych oraz pourazowych, zaburzeń krążenia żylnego kończyn jak i mózgu oraz żylaków kończyn i odbytu (hemoroidów) jak i profilaktyce przeciwzakrzepowej.
Wyciąg z kasztanowca zmniejsza przepuszczalność ścian naczyń, przywraca elastyczność naczyniom krwionośnym, uszczelnia naczynia krwionośne (zapobiega to powstawaniu pajączków), poprawia krążenie obwodowe, mózgowe i wieńcowe.
Należy również pamiętać, że nasiona kasztanowca zapobiegają powstawaniu zakrzepów (działanie przeciwzakrzepowe).
Stosowanie: 2x dziennie po 10 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.
Uwaga: W razie wystąpienia nudności przy zażywaniu preparatów z owoców kasztanowca należy zmniejszyć dawkę.

NASTURCJA

NASTURCJA NA MIODZIE (EKSTRAKT): Kwiaty nasturcji są bogatym źródłem polifenoli i karotenoidów. Zawiera również wysoką zawartość kwasu askorbinowego i związków mineralnych jak fosfor i siarka oraz fitoncydów.
Kwiat nasturcji wykazuje silne naturalne działanie antybiotyczne, przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze jak i przeciwwirusowe.
Stosowane są przy schorzeniach górnych dróg oddechowych w tym również anginie. Szczególnie mocne działanie wykazuje na paciorkowce, wywołujące zapalenie gardła, oskrzeli jak i choroby nerek.
Nasturcja ponadto działa odtruwająco jak i przeciwbólowo. Na podstawie zaawansowanych badań potwierdzono hipotensyjne działanie nasturcji, czyli obniżające ciśnienie tętnicze krwi poprzez hamowanie skurczu mięśni naczyń krwionośnych oraz zmniejszenie ilości płynów ustrojowych we krwi.
Nasturcja jest doskonałym źródłem witaminy C, w związku z czym korzystnie wpływa na naczynia krwionośne oraz podwyższa odporność organizmu.
Nasturcję stosuję się również w przeziębieniu, grypie, infekcji dróg moczowych, w leczeniu zapalenia pęcherza, odmiedniczkowego zapalania nerek.
Jako mocny antyseptyk, doskonale nadaje się do przemywania ran, w tym zewnętrznie w chorobach skóry, infekcjach grzybiczych, drożdżycy, a także liszajach i opryszczce.
Stosowanie: 2 - 3 x dziennie po 20 - 30 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

GERANIUM

GERANIUM NA MIODZIE (EKSTRAKT): Geranium jest rośliną wieloletnia, należącą do rodziny bodziszkowatych. Roślinę te charakteryzują pokryte meszkiem liście o cytrusowym zapachu.
Swoje właściwości lecznicze zawdzięcza wysokiej zawartości olejku geraniowego. Do głównych składników olejku należą geraniol i i cytronellol. Zawiera także kwas geraniowy, linalol, mirtenol, terpineol, cytral i eugenol.
Geranium znane również jako anginka, anginowiec, ruzyndla, stosowana jest do zwalczania infekcji, łagodzenia bólu jak i wzmacniania odporności.
Przede wszystkim działa bakteriobójczo i przeciwwirusowo. Anginka jest skuteczna w walce z grypą, przeziębieniem oraz przy zapaleniu zatok.
Ze względu na swoje działanie bakteriobójcze oraz przeciwwirusowe, może być wykorzystywana w leczeniu zapalenia chorób górnych dróg oddechowych, bólu gardła, czy wszelkich zmian w obrębie jamy ustnej.
Geranium wykorzystywane jest również przy chorobach skóry jak trądzik, egzema czy liszaje.
Wskazane jest także stosowanie w przypadku dolegliwości żołądkowych jak rozstrój czy biegunka.
Wyciągi z geranium znajdują również zastosowanie przy depresji, wyczerpaniu nerwowym oraz menopauzie.
Mają pozytywny wpływ na układ nerwowy, pomagając się wyciszyć i uspokoić. Wykazują również działanie nasenne.
Stosowanie: 2 - 3 x dziennie po 20 - 30 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

SKRZYP POLNY

SKRZYP POLNY NA MIODZIE (EKSTRAKT): Skrzyp polny należy do grupy 20-tu najsilniej działających ziół na świecie.
Ziele skrzypu polnego zawiera duże ilości krzemu i witaminy C, a także żelaza, manganu, fosforu, potasu i wapnia. Dodatkowo ma w sobie kwasy organiczne, między innymi askorbinowy, jabłkowy i krzemowy.
Skrzyp polny zalecany jest w często nawracających infekcjach dróg moczowych - ma działanie moczopędne.
Obecność flawonoidów powoduje zwiększenie objętości wydalanego moczu, ułatwiając usuwanie nadmiaru moczanów z organizmu.
Ziele skrzypu ma również działanie przeciwkrwotoczne, zwiększa krzepliwość krwi oraz w małym stopniu właściwości krwiotwórcze.
Stosowany jest w osteoporozie, czyli demineralizacji kości tak często występującej u kobiet po wejściu w okres menopauzy.
Pomaga utrzymać właściwą elastyczność tkanki łącznej i kostnej.
Skrzyp polny dzięki właściwościom przeciwzapalnym stosowany jest pomocniczo w leczeniu reumatyzmu i artretyzmu.
Zalecany jest również w miażdżycy oraz pękaniu naczyń krwionośnych, w chorobach skórnych w szczególności łuszczycy.
Należy pamiętać, że skrzyp polny wykazuje mocne działanie w przypadku problemów z wypadającymi jak i zbyt delikatnymi włosami oraz kruchymi i łamliwymi paznokciami. Dzięki krzemowi włosy staja się mocniejsze, a ich proces obumierania zdecydowanie zwalnia.
Stosowanie: 3 - 4 x dziennie po 30 - 40 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

KORA WIERZBY

KORA WIERZBY NA MIODZIE (EKSTRAKT): Wierzba biała nazywana jest również srebrną czy pospolitą. Należy do rodzin wierzbowatych.
Kora wierzby stosowana była już od czasów starożytnej Grecji.
Zawiera dużo składników aktywnych. W korze wierzby można znaleźć przede wszystkim salicynę jak i inne glukozydy, kwas elagowy, flawonoidy, garbniki, żywice i związki mineralne.
Stanowi pierwowzór wyizolowania salicylanów czyli stworzenia syntetycznej aspiryny.
Podstawowe własności kory wierzby to działanie przeciwzapalne, przeciwgorączkowe, przeciwreumatyczne i przeciwbólowe. Kora wierzby znajduje zastosowanie w gorączce wywołanej przeziębieniem, w bólach głowy w tym migrenie, w stanach napięcia przedmiesiączkowego, bólach stawowych, bezsenności i nerwobólach. Działanie związków zawartych w korze jest nieco wolniejsze ale za to o przedłożonym działaniu, a co najważniejsze nie wywołuje wielu przykrych dolegliwości żołądkowo - jelitowych w przeciwieństwie do syntetycznej aspiryny.
Sprawdza się w profilaktyce przeciw udarowej jak i przeciwzawałowej poprzez zdolność do rozrzedzania krwi i udrażniania naczyń krwionośnych.
Wykazuje działanie rozkurczowe. Warto po nią sięgnąć przy biegunkach i w przypadku nieżytu jelit.
Wierzba jest wskazana u osób w schorzeniach układu sercowo - naczyniowego ze względu na przeciwmiażdżycowe, kardioprotekcyjne oraz przeciwzakrzepowe działanie.
Uwaga: Nie stosować u kobiet w ciąży oraz w przypadku osób z nadwrażliwością na salicylany jak i inne niesteroidowe preparaty przeciwzapalne.
Stosowanie: 3 - 4 x razy dziennie po 10 -15 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

KRWAWNIK POSPOLITY

KRWAWNIK POSPOLITY NA MIODZIE (EKSTRAKT): Krwawnik pospolity jest surowcem leczniczym, znanym od wieków. Jest rośliną z rodzin Astrowatych.
Krwawnik bogaty jest w wiele związków takich jak olejki eteryczne, seskwiterpeny, związki fenolowe (np. Cholina, kwas kawowy, kwas salicylowy) oraz flawonoidy (np. resweratrol, kwercetyna, naryngenina, kamferol, rutyna).
W roślinie znajdujemy również liczne kwasy organiczne oraz żelazo, cynk, mangan, i siarkę.
Wszystkie te substancję wykazują działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i antyseptyczne.
Krwawnik łagodzi problemy ze strony układu pokarmowego, zmniejsza krwawienie, przyspiesza gojenie ran.
Roślina stosowana jest w leczeniu stanów zapalnych przewodu pokarmowego.
Krwawnik jest stosowany również przy hemoroidach i wrzodach żołądka.
Stymuluje produkcje soków żołądkowych i poprawia apetyt.
Do najważniejszych cech jaki wykazuje ziele krwawnika należy wymienić działanie przeciwkrwotoczne, rozkurczowe, odkażające, oraz przeciwbakteryjne.
Zdecydowane zastosowanie znajduje w stanach obfitego i bolesnego miesiączkowania.
Krwawnik zalecany jest także w okresie menopauzy jak i ryzyka wystąpienia torbieli na jajnikach, czy endometriozie.
Doskonale sprawdza się w bolesnych hemoroidach połączonych z częstym krwawieniem.
UWAGA: Ziela krwawnika nie należy stosować u kobiet w ciąży, karmiących piersią jak i u dzieci poniżej 12-go roku życia. W przypadku wystąpienia objawów oszołomienia lub bólu głowy, należy zaprzestać dalszego stosowania.
Stosowanie: 2x dziennie po 10 - 15 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

FORSYCJA

FORSYCJA NA MIODZIE (EKSTRAKT): Forsycja należy do gatunku krzewów oliwkowatych.
Ze względu na liczne właściwości prozdrowotne, kwiaty forsycji oprócz funkcji dekoracyjnej, stanowią też bogaty surowiec leczniczy.
W swoim składzie posiadają między innymi antocyjany, saponiny trójterpenowe, kwasy fenolowe, kwercetynę oraz rutynę. Ponadto warto zwrócić uwagę, że forsycja jest wyjatkowo dobrym źródłem flawonoidów.
Wykazuję działanie przeciwzapalne, przeciwwirusowe, przeciwbakteryjne, przeciwnowotworowe. Kwercetyna, która jest zawarta w roślinie ma działanie przeciwalergiczne, hamuje uwalnianie histaminy.
Wyciąg z kwiatów forsycji obniża poziom cukru we krwi oraz sprawdza się przy wysokim ciśnieniu, problemach z naczyniami krwionośnymi jak żylaki, pękające naczynka, hemoroidy czy żylaki kończyn.
Najcenniejszą substancją jaką zawiera forsycja, jest rutyna. Przedłuża działanie witamy C. Posiada działanie przeciwutleniające, zapobiega powstawaniu niektórych wolnych rodników. Ponadto lekko uspokaja i wycisza.
Stosowana jest w zaburzeniach pracy wątroby oraz problemach żołądkowo - jelitowych. Przyspiesza wchłanianie składników pokarmowych, wydzielanie soków żołądkowych i śluzu poprawiając przy tym również apetyt.
Stosowana wewnętznie sprawdza się również przy jaskrze i zaćmie. Szczególnie zalecana w zapobieganiu jak i leczeniu Covid-19, przeziębieniu i grypie.
Stosowanie: 2 - 3 x dziennie po 20 - 30 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

MIĘTA PIEPRZOWA

MIĘTA PIEPRZOWA NA MIODZIE (EKSTRAKT): Mięta pieprzowa jest jedną z najstarszych roślin leczniczych. To roślina wieloletnia o eliptycznych, zielonych liściach.
Mięta jest źródłem bogatym w witaminy A, C, B1 i B9 (kwas foliowy), oraz minerały: magnez, mangan, miedź, żelazo, potas, cynk, fosfor, selen. Zawiera również dużą ilość przeciwutleniaczy.
Najczęściej wykorzystywaną własnością mięty pieprzowej jest działanie rozkurczowe jak i przeciwbólowe na przewód pokarmowy. Jest niezastąpiona w problemach trawiennych jak i wzdęciach czy zaparciach.
Zawarty w niej mentol skutecznie obniża poziom wydzielanej żółci.
Mięta przyczynia się także do zwiększenia produkcji soków żołądkowych, co nie tylko polepsza proces trawienia jak i przyswajania pokarmów w chwilach związanych z wystąpieniem problemów żołądkowo jelitowych, ale działa jako środek odchudzający, skutecznie przyśpieszający metabolizm, nie wywołując przy tym skutków ubocznych.
Mięta zapobiega również odruchom nudności czy wymiotów.
Działa wspomagająco w chorobie jelita wrażliwego.
Ma działanie moczopędne, odkaża drogi układu moczowego, w związku z czym sprzyja szybszemu wydaleniu toksyn z organizmu.
Jest środkiem wzmagającym łaknienie, w związku z czym może być przydatna w przypadku braku apetytu.
Stosowanie: 2 - 3 x dziennie po 20 - 30 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

MELISA LEKARSKA

MELISA LEKARSKA NA MIODZIE (EKSTRAKT): Melisa lekarska jest byliną, rośliną wieloletnią, osiągającą kilkadziesiąt centymetrów wysokości.
Liście melisy zawierają w swoim składzie dużą ilość olejków eterycznych umiejscowionych we włoskach gruczołowych melisy. Liście bogate są w flawonoidy, kwasy fenolowe, triterpeny. Wszystkie te związki wykazują prozdrowotne i od wieków już wykorzystywane właściwości na organizm człowieka.
Najbardziej znanymi właściwościami melisy jest działanie uspokajające przy nerwicy, pobudzeniu nerwowym, stresie, rozdrażnieniu oraz stanach lękowych.
Jako środek uspokajający znajduje zastosowanie w problemach z zasypianiem.
Powinny ją stosować także osoby cierpiące na zespół jelita drażliwego.
Ponadto poprawia pracę jelit redukując przy tym wzdęcia i zaparcia. Wspomaga trawienie, pobudza wydzielanie soków żołądkowych oraz żółci.
Można ją stosować w stanach skurczowych jelit i dróg żółciowych, które wywołują ból, a nawet kolkę.
Melisa przynosi ukojenie w bólach głowy, w tym również migrenie.
UWAGA: Ze względu na bardzo skuteczne własności uspokajające melisy, nie wolno jej łączyć z innymi preparatami o podobnym działaniu.
Stosowanie: 2 - 3 x dziennie po 20 - 30 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

KRWIŚCIĄG LEKARSKI

KRWIŚCIĄG LEKARSKI NA MIODZIE (EKSTRAKT): Krwiściąg lekarski należy do gatunku roślin z rodziny różowatych. Krwiściąg ma długą, prostą łodygę, osiągającą długość od 30cm do nawet 150cm.
Roślina w swoim składzie zawiera garbniki, olejki lotne, szczawiany wapnia, skrobię, saponiny oraz flawonoidy.
Krwiściąg lekarski tak wewnętrznie jak i zewnętrznie stosowany jest już od czasów średniowiecza.
Podstawową cechą krwiściągu jest zdolność pobudzania procesów odpowiedzialnych za krzepliwość krwi, przez co działa przeciwkrwotocznie.
Ziele krwiściągu ponadto działa bakteriobójczo, antyseptycznie, przeciwwirusowo oraz ściągająco.
Dlatego też ze względu na swoje właściwości, ziele krwiściągu najczęstsze zastosowanie znajduje w zwalczaniu gronkowca złocistego oraz wrzodów żołądka, powiększonych hemoroidach, a także zapaleniu żył i żylaków.
To właśnie ze względu na tak specyficzne właściwości, ziele krwawnika od wieków wykorzystywane było także w przypadku wystapienia gruźlicy płuc.
Krwiściąg działa leczniczo w przypadku trudno gojących się ran, trądziku, egzemy oraz wielu innych problemach skórnych.
Stosowanie: 2 - 3 x dziennie po 20 - 30 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

BYLICA PIOŁUN

BYLICA PIOŁUN NA MIODZIE (EKSTRAKT): Bylica piołun to roślina o zielonawosrebrzystych lub białych łodygach. Liście są żółtozielone, a kwiaty są bulwiaste w kolorze żółtym.
Ze względu na wyjątkowy skład a co za tym idzie i specyficzne właściwości, jest zielem znanym i szeroko stosowanym już od stuleci.
Swoje właściwości lecznicze zawdzięcza zawartym w sobie garbnikom, flawonoidom, olejkom eterycznym i solom mineralnym.
Bylica piołun stosowany jest przede wszystkim w zwalczaniu pasożytów takich jak owsiki, nicienie, lamblie i glisty ludzkie żyjące w przewodzie pokarmowym człowieka.
Ponadto wykorzystywany jest w dolegliwościach pokarmowych. Pomaga przy niestrawności, nieżycie żołądka, przy objawach wskazujących na nieprawidłowe funkcjonowanie układu pokarmowego jak zgaga, wzdęcia, uczucie ciężkości w żołądku oraz odbijanie.
Zwiększa wydzielanie soków trawiennych i żółci przez co przyczynia się do poprawy apetytu.
Zalecany również przy zwalczaniu boreliozy.
UWAGA: Ze względu na zawartość tujonu, który działa toksycznie na ośrodkowy układ nerwowy, stosować go można tylko przez krótki okres. Nie mogą go stosować kobiety w ciąży jak i karmiące piersią czy małe dzieci.
Stosowanie: 2 x dziennie po 10 - 20 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody na 1 godzinę przed posiłkiem. Nie stosować dłużej niż 1 tydzień.

BLUSZCZYK KURDYBANEK

BLUSZCZYK KURDYBANEK NA MIODZIE (EKSTRAKT): Bluszczyk kurdybanek to roślina rosnąca do około 20cm wysokości, gdzie łodyga jest owłosiona, liście zimotrwałe o nerkowatym, lekko zaokrąglonym kształcie. Cechą charakterystyczną kurdybanku są małe, fioletowe lub niebieskie kwiatki.
Składniki aktywne obecne w bluszczyku to między innymi olejki eteryczne, garbniki, flawonoidy, cholina, glechomina, saponiny, żywice i liczne sole mineralne.
Ziele bluszczyku kurdybanku znajduje zastosowanie w schorzeniach układu oddechowego, dróg żółciowych, przewodu pokarmowego jak i skóry.
Ma pozytywny wpływ na pracę wątroby oraz wydzielanie żółci w organizmie. Stymuluje działanie układu pokarmowego poprzez pobudzanie wydzielania soków trawiennych. Wspiera trawienie i przemianę materii. Ponadto oczyszcza organizm z toksyn.
Kurdybanek wzmacnia odporność, ponieważ działa bakteriobójczo. Doskonale sprawdza się w przypadku przeziębienia. W szczególności przydatny jest w zwalczaniu zapalenia zatok i gardła, alergicznego nieżytu nosa, zapalenia oskrzeli, katarze oraz astmie co wynika z działania przeciwgrzybicznego jak i przeciwbakteryjnego rośliny.
Bluszczyk wspomaga odkrztuszanie zalegającej wydzieliny, dlatego jest wskazany jako łagodny środek wykrztuśny.
Szczególnie polecany osobom alergicznym na preparaty zawierające propolis.
W stanach zapalnych gardła jak i dróg oddechowych dobre efekty przynosi jednoczesne stosowanie kurdybanku oraz geranium.
Stosowanie: 2 - 3 x dziennie po 20 - 30 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

TYMIANEK

TYMIANEK NA MIODZIE (EKSTRAKT): Tymianek to ciemnozielony krzew, pochodzący z krajów basenu Morza Śródziemnego.
Najbardziej znany jest jako wspaniała przyprawa ze swoich walorów smakowych i aromatycznych.
Tymczasem roślina ta wykazuje szereg właściwości prozdrowotnych.
Ziele tymianku bogate jest w witaminy z grupy B oraz witaminę A, C, E i K.
Ponadto zawiera takie minerały jak magnez, mangan, potas, wapń, żelazo oraz selen.
Od wieków tymianek stosowany był w walce z bakteriami i wirusami.
Wyciąg z tymianku najczęściej stosowany jest w problemach układu pokarmowego jak biegunka, niestrawność czy zaparcia.
Ponadto działa rozkurczowo oraz rozgrzewająco przez co znajduje zastosowanie wspomagająco przy problemach układu oddechowego łagodząc tak mokry jak i suchy kaszel, nawilżając śluzówkę i wspomagając odksztuszanie, jednocześnie łagodząc ból gardła.
Warto też zwrócić uwagę, że preparaty z tymianku doskonale sprawdzają się w walce z trądzikiem.
UWAGA: Nie stosować w okresie ciąży jak i karmienia! Stosowanie: 2 - 3 x dziennie po 20 - 30 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody.

SZAŁWIA

SZAŁWIA NA MIODZIE (EKSTRAKT): Szałwia lekarska jest rośliną pochodzącą z rejonów śródziemnomorskich.
Od wieków stosowana jest nie tylko w kuchni czy kosmetyce, ale z doskonałym powodzeniem w zielarstwie.
Zawiera ona szeroką gamę bioaktywnych związków jak kwasy tłuszczowe, alkaloidy, polifenole, terpenoidy, saponiny oraz woski.
Szałwia lekarska wykazuje właściwości dezynfekujące, przeciwzapalne, bakteriobójcze, grzybobójcze, rozkurczowe oraz przeciw potne.
Stosowana w okresie menopauzy łagodzi uderzenia gorąca oraz nocnych potów.
Doskonale nadaje się do robienia płukanek na afty, pleśniawki, krwawiące dziąsła oraz ból gardła i migdałków.
Jej preparaty znajdują zastosowanie w zwalczaniu dny moczanowej oraz reumatyzmie.
Ponadto zalecana jest w przypadku podwyższonego stężenia cholesterolu jak i cukru.
Preparaty z szałwii działają wykrztuście, ułatwiając oczyszczanie oskrzeli z zalegającej wydzieliny.
Składniki zawarte w szałwii pobudzają wydzielanie soków żołądkowych i żółci, przez co z powodzeniem może być stosowana w problemach z niestrawnością oraz wzdęciach. Doskonale sprawdzi się po ciężkich i tłustych daniach.
UWAGA: Szałwia lekarska nie powinna być stosowana dłużej niż dwa tygodnie. Nie stosować u kobiet w ciąży jak i karmiących. Nie stosować u osób przyjmujących leki antydepresyjne czy przeciwzakrzepowe. Stosowanie: 2 - 3 x dziennie po 20 - 30 kropli na ćwierć szklanki przegotowanej i ostudzonej wody

WROTYCZ

WROTYCZ (EKSTRAKT): Wrotycz jest byliną należącą do rodziny astrowatych. Kwitnie obficie, dając żółte kwiatostany, tworząc baldachowate kiście na szczytach łodyg.
Nie sposob go pomylić z inną rośliną, gdyż wyrożnia go cierpki zapach i gorzki smak.
W medycynie ludowej od wieków używany był jako środek przeciw takim pasożytom jak kleszcze, komary, muszki a nawet wszy. W ogrodnictwie do dziś stosowany jest w ochronie roślin przeciwko mszycom i przędziorkom.
Swoje właściwości wrotycz zawdzięcza obecności aromatycznych związków terpenowych. Do najważniejszych należą m.in.: tujon, kamfora, tanacetyna, borneol i 1,8-cyneol (eukaliptol).
Ze względu na tak wyjatkowy i specyficzny skład biologicznie czynnych substancji, uznawany jest za cenną roślinę użytkową.
Jeszcze do niedawna wrotycz stosowany był wewnętrznie do walki z choćby takimi pasożytami układu pokarmowego jak owsiki, glisty czy nawet tasiemce.
Obecnie należy go stosować wyłącznie do użytku zewnętrznego. Działa przeciwbakteryjnie, przeciwgrzybiczo i przeciwzapalnie, przez co może być stosowany w stanach ropnego zapalenia skóry czy grzybicy.
UWAGA: Ze względu na wysoką zawartość tujonu, preparaty pochodzace z wrotyczu, objęte są Unijnym zakazem stosowania do użytku wewnętrznego. Nie wolno ich spozywać!

WYCIĄG ZIOŁOWY PRZECIW KOMAROM I KLESZCZOM

WYCIĄG ZIOŁOWY PRZECIW KOMAROM I KLESZCZOM: Zupełnie naturalny, pozbawiony dodatku związków chemicznych preparat.
Jest to skomponowany zestaw kilku ziół o odstraszającym działaniu na uciążliwe owady jak meszki, komary i kleszcze.
Ponadto działa przeciwzapalnie, przez co z powodzeniem może być stosowany również po ukąszeniach owadów, łagodząc swędzenie i podrażnienia.
Preparat może być stosowany zarówno na ubrania jak i bezpośrednio na ciało.
UWAGA: Produkt wyłącznie do użytku zewnętrznego. Nie stosować na otwarte rany. Chronić oczy.
Skład: geranium, wrotycz, lawenda, rozmaryn, wosk pszczeli.











GLISTNIK

GLISTNIK JASKÓŁCZE ZIELE (WYCIAG NA KURZAJKI): Glistnik jaskółcze ziele jest rośliną wieloletnią z rodziny makowatych, dość pospolicie rosnącą na terenie naszego kraju. Jest gałęzistą byliną o jasnozielonych listkach i żółtych kwiatkach.
Żółty sok, zawarty w młodych pędach rośliny, zbieranej w okresie kwitnienia, przypadającym na maj i czerwiec, odznaczas się wyjątkowymi, biotycznymi właściwościami.
Już od czasów starożytnego egiptu uznawany jest za cenną roślinę o wielkim znaczeniu dla człowieka.
Wykazuje wyjątkowo mocne działanie bakteriobójcze i wirusobójcze. Dlatego też największe uznanie i zastosowanie znajduje w leczeniu wielu problemów skórnych.
W szczególności skuteczny i stosowany jest w zwalczaniu kurzajek jak i brodawek, wywołanych przez brodawczaka ludzkiego HPV.
UWAGA: Stosując preparaty powstałe w oparciu o glistnik jaskółcze ziele, należy zachować szczególną ostrożność, aby nie dostały się do oczu.
Produkt przeznaczony wyłącznie do użytku zewnętrznego. Nie spożywać. Stosowanie: Kilkakrotnie w ciągu dnia na objętą zmianą chorobową powierzchnię, nanosić przy pomocy zapałki lub patyczka.

MAŚĆ PROPOLISOWA

MAŚĆ PROPOLISOWA: Propolis jest biotycznie najsilniej działającą substancją znaną dotychczas człowiekowi. Ma zdolność niszczenia bakterii, grzybów chorobotwórczych, wirusów i pierwotniaków. Hamuje on rozwój szczepów bakteryjnych odpornych na działanie antybiotyków. Szeroką gamę stanowią również związki likwidujące proces powstawania wolnych rodników, co ostatecznie oznacza że propolis jest substancją o działaniu przeciw nowotworowym.
ZASTOSOWANIE: Maść propolisowa głównie polecana jest na spierzchnięte usta, zniszczone dłonie, wysuszone stopy, pękające pięty, skaleczenia, trudno gojące się rany, oparzenia, zapalenia skóry, odmrożenia, grzybicę, ukąszenia jak i odciski.
Doskonale nadaje się do stosowania dla osób cierpiących na łuszczycę, przynosząc wyraźnie odczuwalną ulgę w chorobie.
Wysoce skuteczna w przypadku atopowego zapalenia skóry. Należy stosować w okresie nasilenia objawów, po czym do czasu ponownego uderzenia przechodzimy na podtrzymanie stosując maść nagietkową.
Produkt w pełni naturalny!
Nie zawiera wazeliny ani lanoliny. Wykonany w oparciu o wosk pszczeli i oliwę z oliwek.

MAŚĆ NAGIETKOWA

MAŚĆ NAGIETKOWA: Nagietek lekarski to jedno z najpopularniejszych ziół stosowanych przy chorobach i stanach zapalnych skóry.
ZASTOSOWANIE: Maść nagietkowa polecana jest do pielęgnacji skóry suchej, podrażnionej, odwodnionej i mało elastycznej. Przynosi natychmiastową ulgę, łagodzi świąd oraz likwiduje zaczerwienienia. Doskonała w odparzeniach u małych dzieci.
Nagietek szczególnie polecany jest do stosowania dla osób cierpiących na żylaki.
Maść nagietkowa stanowi doskonały produkt do codziennego zabezpieczania skóry, w problemach z jej atopowym zapaleniem. Należy ją stale stosować w okresie cofnięcia się nasilonego rzutu choroby. Natomiast w okresie podniesionej aktywnosci choroby, przechodzimy do pielegnacji maścią propolisową. Maść propolisowa, to naturalnego pochodzenia antybiotyk, nie wywołujący skutków ubocznych nawet w okresie długotrwałego stosowania. Po ustąpieniu nasilonych objawów, ponownie wracamy do maści nagietkowej.
Maść nagietkowa jest produktem nie wywołującym efektu uczulenia - nie zawiera żadnych dodatków mogących wywoływać takie zjawisko.
Produkt w pełni naturalny!
Nie zawiera wazeliny ani lanoliny. Wykonany w oparciu o wosk pszczeli i oliwę z oliwek.

MAŚĆ Z BABKI LANCETOWATEJ

MAŚĆ Z BABKI LANCETOWATEJ: Babka lancetowata to bylina z rodzaju lancetowatych, która występuje pospolicie w całej Europie. Jej prozdrowotne właściwości znane były ludzkości już od starożytności.
Do najcenniejszych składników babki lancetowatej należą polisacharydy i wyjątkowo wysoka zawartość śluzu, związków garbnikowych, fitosteroli, kwasów organicznych, flawonoidów i związków mineralnych. To właśnie ta grupa związków odpowiada za działanie ściągające oraz zmniejszające przekrwienie na błonę śluzową odbytu.
ZASTOSOWANIE: Ze względu na działanie przeciwzapalne oraz specyficzny skład, maść z babki lancetowatej stosujemy w przypadku hemoroidów. Likwiduje stan zapalny przynosząc ulgę. Ponadto ujędrnia i uelastycznia skórę, przez co może być również stosowana jako maseczka do twarzy, lub jako krem do rąk i stóp.
Produkt w pełni naturalny!
Nie zawiera wazeliny, lanoliny ani żadnych innych dodatków czy wypełniaczy.
SKŁAD: Babka lancetowata, wosk pszczeli oraz oliwa z oliwek.
Produkt w pełni naturalny!
Nie zawiera wazeliny ani lanoliny. Wykonany w oparciu o wosk pszczeli i oliwę z oliwek.

MAŚĆ RUMIANKOWA

MAŚĆ RUMIANKOWA: Kwiaty rumianku to jedna z najbardziej znanych roślin, która tak szeroko wykorzystywana jest w zielarstwie na świecie.
Do najcenniejszych składników kwiatu rumianku należą alfa-bisabolol wraz z jego pochodnymi, proazuleny, flawonoidy, kumaryny, kwasy fenolowe oraz chamazulen, które działają przeciwzapalnie, antyseptycznie, łagodząco i lekko antybakteryjnie.
ZASTOSOWANIE: Maść rumiankowa zalecana jest dla skóry delikatnej i wrażliwej o skłonności do odczynów alergicznych. Wykazuje własności przeciwzapalne oraz przyśpieszające gojenie się ran. Stosowana również w przypadku owrzodzeń, wyprysków, hemoroidów, zapalenia sutka oraz pieluszkowego zapalenia skóry niemowląt.
Z powodzeniem możemy ją stosować jako ktem do codziennej pielegnacji twarzy, gdyż zawarty w niej nagietek w połączeniu z woskiem pszczelim idealnie zabezpiecza skórę człowieka przed wieloma negatywnymi czynnikami otaczającego nas środowiska.
Produkt w pełni naturalny!
Nie zawiera wazeliny, lanoliny ani żadnych innych dodatków czy wypełniaczy.
SKŁAD: Kwiat rumianku, wosk pszczeli oraz oliwa z oliwek.

MAŚĆ LAUROWA

MAŚĆ LAUROWA: Liść laurowy, zwany również jako wawrzyn szlachetny, pochodzi z rejonu Morza Śródziemnego.
Do najbardziej czynnych składników zawartych w liściu laurowym należą olejki eteryczne, flawonoidy, garbniki, lignany i alkaloidy.
Ponadto zawiera witaminy A, B2, B5, B6 jak i kwas foliowy oraz takie minerały jak wapń, mangan, żelazo, potas, miedź, selen, magnez oraz cynk.
Maść z liścia laurowego stosowana jest w przypadku dolegliwości kostnych i reumatoidalnych, za co w szczególności odpowiada wysoki poziom kwasu mrówkowego.
Szczególne zastosowanie znajduje w przypadku ostrogi piętowej oraz haluksach.
Zalecana w przypadku zwyrodnienia palucha koślawego oraz bólach reumatoidalnych kończyn dolnych i górnych.
Maść z liościa laurowego znajduje także zastosowanie w w problemach skórnych jak egzema, łuszczyca czy nawet grzybica.
Produkt w pełni naturalny!
Nie zawiera wazeliny, lanoliny ani żadnych innych dodatków czy wypełniaczy.
SKŁAD: Liść laurowy, wosk pszczeli oraz oliwa z oliwek.

MAŚĆ Z JASKÓŁCZEGO ZIELA

MAŚĆ Z JASKÓŁCZEGO ZIELA: Do głównych składników jakie w sobie zawiera Glistnik jaskółcze ziele, należą alkaloidy izochinolinowe, głównie chelidonina, protopina, chelerytyna, sangwinaryna, berberyna, oraz kwasy organiczne, enzymy proteolityczne, cholina, flawonoidy, karetonoidy jak i witamina C.
Glistnik zwany również jako jaskółcze ziele, wykazuje własności bakteriobójcze, wirusobójcze, oraz grzybobójcze i przeciwzapalne co stanowi podstawę do wykorzystania w problemach skórnych takich jak egzema, łuszczyca, grzybica, trądzik oraz czyraki.
Produkt w pełni naturalny!
UWAGA: Produkt przeznaczony wyłącznie do użytku zewnętrznego. Ze stosowaniem jaskółczego ziela (nawet zewnętrznie) należy uważać. Dostanie się do oczu może spowodować niepożądane skutki. Produkt w pełni naturalny!
Nie zawiera wazeliny, lanoliny ani żadnych innych dodatków czy wypełniaczy.
SKŁAD: glistnik jaskołcze ziele, wosk pszczeli oraz oliwa z oliwek.

MAŚĆ Z ŻYWORODKI PIERZASTEJ

MAŚĆ Z ZYWORÓDKI PIERZASTEJ: Do najcenniejszych składników dzięki którym żyworódka cieszy się mianem rośliny o szerokim zastosowaniu pro zdrowotnym należą flawonoidy, terpeny, glikozydy, saponiny, garbniki, kwasy organiczne i bufadienolidy.
Ponadto zawiera witaminę C, witaminy z grupy B oraz minerały jak wapń, magnez, fosfor, sód, cynk, żelazo, potas, mangan oraz miedź.
Żyworódka pierzasta należy do grupy roślin wykazujących silne właściwości antybakteryjne, przeciwzapalne oraz grzybobójcze.
Dlatego też maść z żyworódki najczęstsze zastosowanie znajduje jako skuteczny środek na trądzik czy łuszczycę.
Ponadto doskonale sprawdza się w przypadku blizn, oparzeń, trudno gojących się ran i odleżyn.
Produkt w pełni naturalny!
Nie zawiera wazeliny, lanoliny ani żadnych innych dodatków czy wypełniaczy.
SKŁAD: Żyworódka pierzasta, wosk pszczeli oraz oliwa z oliwek.

OLIWKA Z KWIATU DZIURAWCA

OLIWKA Z KWIATU DZIURAWCA NA WOSKU PSZCZELIM: Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum) – jest rośliną wpisującą się na pierwsze strony katalogu najważniejszych ziół świata. Jego niezwykłe właściwości stanowią podstawę do produkcji preparatów leczniczych o zastosowaniu zarówno wewnętrznym jak i zewnętrznym. Jest ziołem wykazującym wyjątkowo szeroku zakres oddziaływania na organizm człowieka.
OLIWKA z kwiatu dziurawca znajduje zastosowanie jako substancja o działaniu przeciwzapalnym jak i przeciwbólowym. Grupa związków chemicznych zawartych w tej roślinie, nadaje jej cechy, predyspozycjonujące ją do Stosowana przy mięśniobólach lędźwiowych, bólach pleców, rwie kulszowej, owrzodzeniach żylakowych, reumatyzmie jak i odbudowie tarczy dysku. Ponadto działa ukrwiająco oraz rozluźniająco. Już po kilku minutach wcierania, zaczyna działać rozgrzewająco.
STOSOWANIE: Kilkakrotnie w ciągu dnia wcierać w bolące miejsce.
UWAGA! Nie wolno się opalać po zastosowaniu, może wywoływać plamy.
W połączeniu z ekspozycją na promieniowanie słoneczne, prowadzi do szybkiego powstawania na skórze poparzeń słonecznych. Dlatego osoby stosujące preparaty, które zawierają wyciągi z dziurawca, powinny unikać wystawiania sie na promienie słoneczne.

ŻYWOKOST LEKARSKI

ŻYWOKOST LEKARSKI NA WOSKU PSZCZELIM: Żywokost lekarski jest rośliną wieloletnią, należącą do rodziny ogórecznikowatych. Szeroko występuje w Europie a w Polsce zaliczany jest do roślin pospolitych.
Jako surowiec zielarski wykorzystuje się korzeń żywokostu. Jest surowcem wyjątkowo bogatym w alantoinę oraz substancje śluzowe. Ponadto zawiera znaczące terapeutycznie ilości takich związków jak: polisacharydy, garbniki, skrobia, fruktany, asparagina, β–sitosterol, aminokwasy, ślady olejku eterycznego i sole mineralne z dużą ilością krzemu. Zawiera ponadto alkaloidy pirolizydynowe.
ZASTOSOWANIE: Żywokost stosowany jest do odbudowy skóry oraz kości. Użyty zewnętrznie bardzo szybko wchłania się przez skórę właściwą, przez co przyśpiesza odbudowę zniszczonych komórek. Wyjątkowo wysoka zawartość allantoiny powoduje szybkie zrastanie się kości uszkodzonych w wyniku urazów. Niezastąpiony w skręceniach, zwichnięciach i stłuczeniach. Ponadto działa znieczulająco oraz ściągająco przez co skutecznie zwalcza opuchliznę.
Stosowany uzupełniająco (naprzemiennie) w terapii oliwą z kwiatu dziurawca, podnosi skuteczność w walce z reumatoidalnymi bólami stawów.
STOSOWANIE: Kilkakrotnie w ciągu dnia wcierać w objęte urazem miejsce.
UWAGA: Produkt przeznaczony wyłącznie do użytku zewnętrznego. Nie spożywać!

WYCIĄG CHRZANU Z PROPOLISEM

WYCIĄG CHRZANU Z PROPOLISEM: Chrzan pospolity a onkretnie korzeń tej rośliny, to nie tylko przyprawa kojarząca się z Wielkanocą, lecz przede wszystkim żródło wielu cennych substancji. Zdecydowane uznanie znajduje w zwalczaniu kataru, chorych zatokach, dolegliwościach trawiennych, bólach głowy jak i kręgosłupa.
Chrzan zawiera także składniki, które klasyfikują go do grupy roślin wykazujących działanie antynowotworowe.
Skład: Głównym składnikiem chrzanu są izotiocyjan fenetylu i allilu, odpowiadające za zdrowotne właściwości rośliny. Chrzan zawiera bogatą mieszankę witamin oraz znaczące wartości pierwiastków takich jak wapń, żelazo, magnez, fosfor, potas, sód i cynk.
WSKAZANIA: Najcenniejszą własnością chrzanu jest działanie przeciwzapalne w szczególności w stanach reumatoidalnego zapalenia stawów. Zmniejsza obrzęki a eliminując przykurcze mięśni usuwa dolegliwości bólowe.
Dodatek propolisu w mieszaninie z chrzanem, znacząco wzmacnia działanie przeciwzaoalne.
Wyciąg chrzanu z propolisem działa rozgrzewająco, przez co może być stsowany w wielu dolegliwościach wymagających rozgrzania bolących miejsc. Równie dobrze sprawdza się w stanach zapalnych wynikłych z przewiania.
STOSOWANIE: Kilkakrotnie w ciągu dnia wcierać w bolące miejsce.

KORZEŃ ŻYWOKOSTU NA OKŁADY

KORZEŃ ŻYWOKOSTU NA OKŁADY: Żywokost lekarski jest rośliną wieloletnią, należącą do rodziny ogórecznikowatych. Szeroko występuje w Europie a w Polsce zaliczany jest do roślin pospolitych.
Jako surowiec zielarski wykorzystuje się korzeń żywokostu. Jest surowcem wyjątkowo bogatym w alantoinę oraz substancje śluzowe. Ponadto zawiera znaczące terapeutycznie ilości takich związków jak: polisacharydy, garbniki, skrobia, fruktany, asparagina, β–sitosterol, aminokwasy, ślady olejku eterycznego i sole mineralne z dużą ilością krzemu. Zawiera ponadto alkaloidy pirolizydynowe.
ZASTOSOWANIE: Użyty zewnętrznie bardzo szybko wchłania się przez skórę właściwą, przez co przyśpiesza odbudowę zniszczonych komórek. Wyjątkowo wysoka zawartość allantoiny powoduje szybkie zrastanie się kości uszkodzonych w wyniku urazów. W postaci masy korzenia szczególnie polecany w świeżych skręceniach, zwichnięciach i stłuczeniach. Ponadto działa znieczulająco oraz ściągająco przez co skutecznie zwalcza opuchliznę.

STOSOWANIE: Najlepiej wieczorem nałożyć na 2 - 3 godziny, po czym zmyć. Do wykonania okładu nie stosować folii jak też i innych nieprzepuszczalnych podłoży.
UWAGA: Produkt przeznaczony wyłącznie do użytku zewnętrznego. Nie spożywać!

OCET JABŁKOWY

OCET JABŁKOWY NA MIODZIE: Jest to produkt powstały w wyniku dwuetapowej fermentacji tlenowej. Najpierw procesowi fermentacji poddawana jest baza jabłkowa, do której w końcowym etapie dodaje się miodu. Cały proces produkcyjny przebiega w zupełnie naturalnych warunkach, beż użycia dodatkowych substancji wspomagających fermentację. Nie dodajemy również środków powodujących zabicie bakterii fermentacyjnych, co na szeroką skalę ma miejsce w zakładach produkcyjnych, celem skrócenia czasu oczekiwania na produkt końcowy. Nasz produkt zawiera tylko i wyłącznie naturalne skladniki.
Można by stwierdzić że sama produkcja octu nie jest żadnym odkryciem, ale tu właśnie dopiero zaczyna się cała tajemnica w jego działaniu i to ściśle zależnie od jego pochodzenia! Wiele osób używa octu w dużych ilościach w potrawach i przetworach. Ocet winny lub biały destyloweany (spirytusowy), zawierają składnik nisszczący nasz organizm. Jest nim kwas octowy, który zabija czerwone krwinki, powodując anemię, zakłócając procesy trawienne i zaburzając proces prawidłowego przyswajania pokarmu. Spożywany częsciej powoduje marskość wątroby oraz wrzodowe zapalenie jelita grubego.
Zupełnie inne wartości posiada ocet uzyskany z fermentacji jabłek, zawierający w swoim składzie kwas jabłkowy. Kwas zawarty w occie jabłkowym łącząc się z zasadami i substancjami mineralnymi tworzy glikogen . Glikogen pozwala uregulowac cykl menstruacyjny , polepsza stan naczyń krwionośnych oraz sprzyja tworzeniu się czerwonuych krwinek. Zawarta w occie jabłkowym witamina E, stanowi jeden z najsilniejszych przeciwutleniaczy, neutralizujących szkodliwe działania wolnych rodników, będących przyczyną przedwczesnego starzenia się, chorób onkologicznych, zaburzeń systemu immunologicznego oraz chorób sercowo-naczyniowych i zaćmy. W wielu potrawach ocet jabłkowy używany jest jako dodatek do sałatek i dań mięsnych. Przyśpiesza trawienie, pobudza wydzielanie soków żołądkowych i syntezę enzymów trawiennych, usuwa złogi i pomaga rozszczepiać tłuszcze, a w rezultacie przyczynia się do obniżenie wagi. Przywraca on także właściwą równowagę zasadowo-kwasową organizmu. Wbrew pozorom służy odkwaszaniu organizmu. Ocet jabłkowy pomaga spalić tłuszcz i oczyścić organizm z toksyn. Zawarta w nim pektyna znakomicie obniża poziom cholesterolu we krwi zapobiegając miażdżycy i nadciśnieniu. Jest doskonałym środkiem dietetycznym, gdyż jako prawie bezkaloryczna przyprawa, stanowi idealny dodatek do sałatek wyśmienicie zastępując majonez czy śmietanę. Jego kwaśny odczyn znacznie przyśpiesza procesy trawienia. W ten sposób organizm jest w stanie spalić więcej kalorii, skutecznie pozbywając się nagromadzonych zapasów tłuszczów. Jedną z najcenniejszych wartości octu jabłkowego jest wyjątkowo wysoka zawartość potasu koniecznego do utworzenia w organiźmie określonego zapasu energetycznego oraz wyciszenia układu nerwowego i uregulowania pracy hormonów. Sprzyja również zatrzymanu w organiźnie wapnia, żelaza, magnezu, chloru i krzemu.
Osoby z nadwagą jak i pragnące dokonać kuracji oczyszczającej organizm, powinny go pić małymi łykami trzy razy dziennie (po dwie łyżki octu na pół szklanki przegotowanej wody): na czczo, przed obiadem i przed snem. Decydującym czynnikiem przy podjęciu proponowanej kuracji jest fakt, że nie wywołuje ona ubocznych skutków na nasz organizm, ale przyczynia się do wielostronnej jego poprawy.
Antyseptyczne działanie octu jabłkowego może służyć do płukania jamy ustnej w stanach zapalnych jak i pleśniawkach. Stosowany zewnętrznie przyczynia się do zwalczania reakcji alergicznych, a w przypadku oparzeń zapobiega powstawaniu blizn jednocześnie uśmierzając ból.

SYROP Z KWIATU BZU CZARNEGO

SYROP KWIATU BZU CZARNEGO: Bez czarny, zwany również bzem pospolitym lub lekarskim, w naszym kraju jest szeroko rozpowszechnionym krzewem o wysokości do 10 metrów. Ze względu na swoje własności, w wielu krajach stanowi roślinę uprawną. Cenną wartość dla człowieka stanowią jego białe drobne promieniste kwiaty, zebrane w duże i płaskie baldachogrona. Kwitnie od maja do czerwca.
Kwiaty zawierają olejki eteryczne, flawonoidy (kwercetyna, rutyna, kemferol), kwasy organiczne, garbniki, sole mineralne, natomiast owoce zawierają antocyjany, 20% cukrów, 3,5% pektyn, kwasy organiczne, witaminy, karotenoidy, garbniki i sole mineralne.
Jego kwiaty stanowią surowieć zielarski, gdyż działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a także przeciwzapalnie. Owoce mają własności przeczyszczające, działają napotnie, moczopędnie, przeciwgorączkowo, przeciwbólowo i odtruwająco. Produkty z jego kwiatów są używane przy przeziębieniach, do leczenia różnego rodzaju nieżytów i stanów zapalnych dróg oddechowych i chorób reumatycznych. Doskonale sprawdza się przy leczeniu zatok, działa uszczelniająco na ściany naczyń włosowatych. Wspomaga usuwanie szkodliwych produktów przemiany materii.
Syrop z kwiatu bzu czarnego, ze względu na swój niepowtarzalny smak, stanowi jeden z najbardziej lubianych syropów na świecie. W niewielkiej ilości dodany do wody, jest wyśmienitym napojem na każdą porę roku. Wchodzi w skład wielu najpopularniejszych koktaili gastronomicznych.
Wytwarzany w naszym gospodarstwie syrop z kwiatu czarnego bzu, z dodatkiem miodu lipowego, jako produkt zupęłnie naturalny, bez dodatków środków konserwujących, barwników, antyosydantów i antyoksydantów, stanowi doskonałe żródło w leczeniu wielu dolegliwości jak i wyśmienity dodatek do napojów.

SYROP MALINOWY

SYROP MALINOWY: Malina należy do gatunku rośliny wieloletniej z rodziny różowatych. Jest pospolita na całym obszarze Polski, stanowiąc roślinę uprawną w wielu regionach świata. U różnych odmian uprawnych owoce mogą być koloru od czarnego i purpurowego, przez czerwony, żółty, do białawego. Zaliczana jest do najstarszych roślin zbieranych przez człowieka.
Roślina stanowi surowiec zielarski, nie tylko jej owoc ale także i liście. Owoc maliny bogaty jest w cukry (sacharoza, fruktoza, glukoza), olejek eteryczny, pektyny, pochodne cyjanidyny oraz szereg witamin. Liście maliny zawierają wyjątkowo dużą ilość witaminy C, garbniki, kwasy organiczne, śluzy, żywice.
Owoce mają działanie napotne i ogólnie wzmacniające ze względu na zawartość witamin. Podobne działanie, lecz jeszcze silniejsze mają liście, które ponadto działają moczopędnie, żółciopędnie, przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie, ściągająco, oraz poprawiają przemianę materii. Produkty z owocu maliny jak i jej liści stosuje się w stanach gorączkowych. Owoce maliny zawierają dużo błonnika, który wyjątkowo skutecznie stymuluje pracę jelit. 100g owoców maliny zawiera 33kcal, 1,3g białka, 0,3g tłuszczu i ok. 12g węglowodanów z czego błonnik stanowi aż 6,7g. Maliny stanowią bogate źródło witaminy C (około 31mg), witaminy B3, kwasu foliowego, potasu oraz cynku i manganu. Witamina C oraz kwas foliowy są niezbędnymi dla organizmu przeciwutleniaczami zapobiegającymi powstawaniu komórek nowotworowych. W wielu krajach kwas foliowy stanowi niezbędny dodatek diety kobiet planujących potomstwo jak i w początkowym okresie ciąży (zapobieganie rozszczepom). Maliny ponadto działają rozkurczająco oraz łagodzą bóle menstruacyjne. Duża zawartość błonnika zapobiega nowotworom jelita grubego, prostaty i trzustki. Ze względu na wysoką koncentrację pochodnej kwasu salicylowego (naturalna postać aspiryny), malina oraz powstałe z niej produkty wykazują działanie przeciwzapalne oraz przeciwbólowe, skutecznie obniżając gorączkę. Syrop malinowy od wieków podawany jest osobom z objawami przeziębienia jak też i stanowi idealny dodatek do rozgrzewających napojów zimową porą.
Wytwarzany w naszym gospodarstwie syrop z owocu maliny, z dodatkiem miodu lipowego, jako produkt zupęłnie naturalny, bez dodatków środków konserwujących, barwników, antyosydantów i antyoksydantów, stanowi doskonałe uzupełnienie w zapobieganiu jak i leczeniu przeziębienia. Syrop malinowy jest najłatwiej rozpoznawalnym a zarazem najbardziej lubianym składnikiem napojów niezależnie od pory dnia jak i roku.

SYROP Z CZARNEJ PORZECZKI

SYROP Z CZARNEJ PORZECZKI: Porzeczka czarna (Ribes nigrum L.) - gatunek rośliny należący do rodziny agrestowatych (Grossulariaceae). Pochodzi z obszarów Europy i Azji o umiarkowanym klimacie.
W Polsce występuje w stanie dzikim na całym niżu i w pasie wyżyn. Ze względu na swe bogate i od wiekow znane właściwości, jest rosliną pospolicie uprawianą w naszym kraju.
Syrop z czarnej porzeczki odznacza się wysoką zawartością witaminy C, witamin z grupy B, żelaza, potasu, wapnia i magnezu, fosforu i kwasu foliowego. Za przeciwutleniające oraz przeciwzapalne działanie odpowiadają związki jak antocyjany i polifenole, pozwalające także zwalczać szkodliwe wolne rodniki. Czarna porzeczka stanowi bogate źródło antyoksydantów, które wspomagają organizm przed chorobami nowotworowymi, chorobami serca jak i chorobami neurodegeneracyjnymi. Związki zawarte w syropie z czarnej porzeczki wspomagają poprawne działanie oczu, serca, układu krążenia oraz trzustki.
Badania wykazały że czarna porzeczka może być stosowana u osób z podwyższonym ciśnieniem, gdyż wykazuje właściwości przywracające jego naturalną wartość.
Warto też zwrócić uwagę na wysoką zawartość pektyny w produktach pochodzących od czarnej porzeczki. Ta z kolei przyczynia się do obniżania poziomu cholesterolu we krwi. Wykazuje również korzystne działanie w przypadku wystąpienia biegunki oraz wymiotów. Pektyna ma również właściwości odpowiedzialne za wiązanie się z metalami ciężkimi i usuwanie ich wraz z moczem.
Czarna porzeczka zmniejszając stany zapalne w organiźmie, zalecana jest do stosowania w przypadku przeziębień, bólach gardła jak i anginie.
Syrop z czarnej porzeczki stanowi wspaniały w smaku a jednocześnie naturalny dodatek do ciepłych jak i zimnych napojów. Można go dodawać do wszelkiego rodzaju deserów a w szczególności tak przez wszystkich lubianych lodów.

SYROP ARONIOWY

SYROP ARONIOWY: Aronia podobnie jak jabłoń czy grusza należy do rodziny różowatych (Rosaceae) i podrodziny jabłkowe (Pomoidae). Najbliżej spokrewniona jest jednak z jarzębiną (Sorbus). Uprawiany jest jednakże tylko jeden jej gatunek - aronia czarnoowocowa (Aronia melanocarpa), inaczej zwana czarną lub ciemnoowocową. Aronia doskonale nadaje się do uprawy ekologicznej, czyli bez użycia chemii, gdyż jej krzewy w przeciwieństwie do innych członków rodziny różowatych - wyjątkowo odporne są na wszelkie szkodniki i choroby.
W owocach aronii występują zarówno antyoksydanty, garbniki, witaminy C, B2, B6, E, PP, P, jak i składniki mineralne takie jak: miedź, kobalt, bor, lit, mangan, molibden będące dla człowieka pierwiastkami śladowymi. Również na uwagę zasługuje fakt, że owoce nie kumulują pierwiastków ciężkich. Jagody aronii zawierają najwięcej silnie antyoksydacyjnych polifenoli (nawet 4 razy więcej niż czarna porzeczka), a to właśnie one decydują o jej szczególnych właściwościach antyoksydacyjnych czyli mocno przeciwnowotworowych. W owocach aronii najwięcej jest procyjanidów - decydujących jednakże o cierpkim smaku owoców. Mają silne działanie ściągające, dlatego mogą być stosowane przeciw obrzękom oraz krwawieniu w przypadku drobnych skaleczeń. Skuteczne są również w leczeniu biegunki, zatruć pokarmowych oraz choroby wrzodowej żołądka, gdyż wzmacniają ściany naczyń krwionośnych przez co przeciwdziałają krwawieniu. Należy jednak pamiętać, że w dużych ilościach drażnią przewód pokarmowy, a ich metabolizm jest toksyczny dla wątroby. Antocyjany uwalniają tlenek azotu rozszerzający naczynia krwionośne, hamują także zlepianie się płytek krwi, czyli tworzenie blaszek miażdżycowych. Ponadto obniżają poziom złego cholesterolu i trójglicerydów oraz wpływają na obniżenie ciśnienia krwi poprzez regulację poziomu hormonu angiotensyny. Są więc szczególnie polecane osobom z chorobą wieńcową, miażdżycą czy nadciśnieniem. Korzystnie działają również na poziom glukozy i insuliny. Udowodniona jest również skuteczność aronii w profilaktyce raka jelita grubego, a być może również raka piersi. Owoce zmniejszają także skutki uboczne terapii przeciwnowotworowych. Obecność litu działa uspokajająco i antydepresyjnie.

SYROP SOSNOWY

SYROP SOSNOWY NA MIODZIE WIELOKWIATOWYM: Syrop sosnowy jest jednym z najstarszych preparatów stosowanych na łagodzenie jak i zwalczanie uporczywych objawów przeziębienia, infekcji dróg oddechowych, anginiy, grypy oraz kaszlu. Zawarte w młodych pędach sosny olejki eteryczne, udrażniają nos wspomagając oddychanie. Witamina C, węglowodany oraz sole mineralne, wspomagają układ odpornościowy całego organizmu. Syrop sosnowy wykazuje własności antybakteryjne oraz wykrztuśne. Szczególnie dobrze sprawdza się przy suchym i uporczywym kaszlu.
STOSOWANIE: 3 – 4 razy dziennie wypijać łyżeczkę syropu. Równie dobrze można rozpuszczać go w letniej herbacie lub wodzie, co szczególnie zalecane jest przy podawaniu go dzieciom.
Produkt czysto naturalny. Nie zawiera żadnych konserwantów, barwników jak i substancji aromatyzujących. Syrop wyprodukowano z dodatkiem miodu wielokwiatowego. Zawarte w miodzie enzymy, stanowią swoistego rodzaju naturalny katalizator, wspomagający przysfajanie cennych składników.
Syrop sosnowy najczęściej utożsamiany jest z preparatem, który stosujemy w przypadku wystąpienia dolegliwości chorobowych. Rzadko kiedy zdajemy sobie sprawę z faktu, że równie dobrze można go stosować kiedy jesteśmy zupełnie zdrowi. Dodany do ciepłej herbaty, wyjątkowo skutecznie dodaje jej wyjątkowego charakteru, równocześnie wzmacniając właściwości obronne organizmu.

SYROP MNISZKOWY

SYROP MNISZKOWY NA MIODZIE WIELOKWIATOWYM: Mniszek lekarski, jest rośliną - zielem o szerokim spektrum działania. Dlatego też sporządza się z niego syropy, które potrafią w sobie zatrzymać biotycznie aktywne składniki. Mniszek lekarski stosowany jest głównie w schorzeniach jamy ustnej oraz bólu gardła. Wysoka zawartość interferonów, przyśpiesza naturalny mechanizm powrotu organizmu do zdrowia. Interferony to grupa białek wytwarzanych oraz uwalnianych przez komórki ciała w celu zwalczania patogenów poprzez uruchomienie mechanizmów samoobronnych systemu immunologicznego. Syrop mniszkowy doskonale wspomaga układ oddechowy podczas infekcji takich jak kaszel, chrypka, stany zapalne jamy ustnej i gardła oraz wszelkie infekcje dróg oddechowych.
Należy pamiętać, iż syrop mniszkowy ma własności oczyszczające organizm ze złogów i toksyn, przez co przyczynia się do regeneracji wątroby. Jego stosowanie zalecane jest podczas chorób wątroby i woreczka żółciowego. Wykazuje własności moczopędne oraz łagodzące dolegliwości związane ze schorzeniami dróg moczowych.
STOSOWANIE: 3 – 4 razy dziennie wypijać łyżeczkę syropu. Równie dobrze można rozpuszczać go najpierw w letniej herbacie lub wodzie, co szczególnie zalecane jest przy podawaniu go dzieciom.
Produkt czysto naturalny. Nie zawiera żadnych konserwantów, barwników jak i substancji aromatyzujących. Syrop wyprodukowano z dodatkiem miodu wielokwiatowego. Zawarte w miodzie enzymy, stanowią swoistego rodzaju naturalny katalizator, wspomagający przyswajanie cennych składników.
Syrop mniszkowy może być podawany także w okresie, kiedy jesteśmy zupełnie zdrowi. Stosowany w okresie jesienno-zimowym, podnosi odporność organizmu na infekcje chorobotwórcze.

SYROP IMBIROWY

SYROP IMBIROWY: Imbir, nierzadko zwany również jako lekarski, zawiera w sobie mieszaninę związków biologicznie czynnych o działaniu antywirusowym, przeciwbakteryjnym, przeciwzapalnym, przeciwpasożytniczym jak i przeciwutleniającym. Potężna dawka bioaktywnych związków zawartych w imbirze, czyni go wyjątkowo skuteczną substancją w walce z wieloma chorobami. W chorobie refluksowej żołądka, imbir jest bardzo skuteczną alternatywą w odróżnieniu do syntetycznych preparatów. Skutecznie przywraca naturalne pH organizmu, powodując jego odkwaszenie.
Syrop imbirowy w oparciu o swe działanie na patogeny chorobotwórcze, stanowi niezawodny środek w walce z przeziębieniem i grypą. Posiada właściwości rozgrzewające jak i napotne. Do najcenniejszych właściwosci imbiru należą zdolność zwalczania komórek rakowych jak też i zapobieganie ich powstawaniu. Połączenie imbiru wraz z miodem, nie tylko tłumi jego ostry aromat, ale wręcz nadaje mu jeszcze subtelniejszego aromatu.
STOSOWANIE: 3 – 4 razy dziennie wypijać łyżeczkę syropu. Równie dobrze można rozpuszczać go najpierw w letniej herbacie lub wodzie, co szczególnie zalecane jest przy podawaniu go dzieciom.
Produkt czysto naturalny. Nie zawiera żadnych konserwantów, barwników jak i substancji aromatyzujących. Syrop wyprodukowano z dodatkiem miodu wielokwiatowego. Zawarte w miodzie enzymy, stanowią swoistego rodzaju naturalny katalizator, wspomagający przyswajanie cennych składników.
Syrop imbirowy może być podawany także w okresie, kiedy jesteśmy zupełnie zdrowi. Stosowany w okresie jesienno-zimowym, podnosi odporność organizmu na infekcje chorobotwórcze.
Warto również pamiętać, że poza właściwościami prozdrowotnymi, syrop imbirowy znajduje szerokie zastosowanie w kuchni. Wykorzystujmy go do sporzadzania smacznych sosów, napojów, oraz ciast i deserów.

SYROP LAWENDOWY

SYROP LAWENDOWY: Zawarte w lawendzie biotycznie działające skladniki, powodują, że syrop lawendowy znajduje wspomagajace zastosowanie w walce z przeziębieniem, zapaleniem oskrzeli i płuc jak i migdałków oraz grypią. Działa napotnie jak i rozgrzewająco.
Syurop lawendowy pod wpływem zawartych w sobie olejków eterycznych, doskonale sprawdza się przy bezsenności, w stanach stresu, przemęczenia, napieciowych bólach głowy, jak i nadpobudliwości.
Poza działaniem antyseptycznym i bakteriobójczym, syrop lawendowy działa znieczulająco jak i przeciwreumatycznie, przez co można go stosowac w bólach stawów i mięśni.
Zwiększa produkcję sokow trawiennych, przyśpieszając przemianę materii i perystaltykę jelit.
Ponadto działa regulująco na pracę mięśnia sercowego.
Własności prozdrowotne lawendy to jedno. Jednakże nie sposób zapomnieć, że ze względu na niepowtarzalny aromat, syrop lawendowy stanowi wyśmienity dodatek do letnich napojów orzeźwiających, deserow i znakomitych lodów. Natomiast zastosowany w czasie mocnej zimy, obudzi wspomnienia z okresu goracego lata...
STOSOWANIE: 3 – 4 razy dziennie wypijać łyżeczkę syropu. Równie dobrze można rozpuszczać go najpierw w letniej herbacie lub wodzie, co szczególnie zalecane jest przy podawaniu go dzieciom.
Produkt czysto naturalny. Nie zawiera żadnych konserwantów, barwników jak i substancji aromatyzujących. Syrop wyprodukowano z dodatkiem miodu wielokwiatowego. Zawarte w miodzie enzymy, stanowią swoistego rodzaju naturalny katalizator, wspomagający przyswajanie cennych składników.

SYROP Z DZIKIEJ RÓŻY

SYROP Z DZIKIEJ RÓŻY: Dzika róża (Rosa canina L.) to gatunek krzewu a nawet niskiego drzewa, które można znaleźć w Europie, Azji i Ameryce Północnej. Jego liście są szerokie i mięsiste, a kwiaty są żółte, różowe lub białe, wyróżniając się wspaniałymi, czerwonymi szypułkami. Kwitnie już od czerwca aż do sierpnia, a jej okazałe owoce, zwane owocami dzikiej róży, są jadalne. Dzika róża jest często wykorzystywana w zielarstwie, gdzie jej liście oraz kwiaty jak i owoce są stosowane w leczeniu wielu chorób.
Syrop z dzikiej rózy z dodatkiem melisy zawiera wyjątkowo bogate źródło witaminy a, C i E, odpowiedzialne za wspopmaganie układu odpornosciowego organizmu. Zawartosć witaminy C jest dziesięciokrotnie wyższa niż w czarnej porzeczce. Jej skutecznosć jest też o wiele wyższa anizeli w syntetycznej postaci. Ponadto owoce dzikiej róży zawierają również witaminy A, B1, B2, E, K i kwas foliowy, flawonoidy, kwasy organiczne, pektyny oraz garbniki.
Syrop z dzikiej róży z melisą jest szczególnie skuteczny w takich przypadkach jak: infekcje dróg moczowych, zapalenie błony śluzowej żołądka jak i zapalenia jelit i dwunastnicy.
Warto zwrocić uwagę, że produkty z dzikiej rózy stosuje się w przypadkach wystąpienia artretyzmu jak i dny moczanowej. Warto stosować również w przypadku podwyuższonego poziomu cholesterolu, miażdżycy jak i cukrzycy.
Syrop z dzikiej róży z melisą powszechnie uważany jest za skutecznie wspomagający środek w leczeniu zapalenia płuc oraz zapalenia oskrzeli jak i objawów astmy.
Duża zawartosć witaminy C oraz E wraz z antyutleniaczami, pozwalają skutecznie walczyć z przeziębieniami jak i grypą oraz powszechnymi w okresie jesienno-zimowym infekcjami.
Syrop z dzikiej róży z melisą zalecany jest w stanach silnego zdenerwowania, nadmiernego pobudzenia jak i problemach z zasypianiem.
Regularne, w nawert niewielkich ilościach spożywanie produktów pochodzących z dzikiej róży w połączeniu z melisą, podnosi ogólną odporność organizmu.

SYROP Z ROKITNIKA

SYROP Z ROKITNIKA: Rokitnik zwyczajny, zwany rónież jako rokitnik pospolity (Hippophae rhamnoides L.) to gatunek rośliny z rodziny oliwnikowatych (Elaeagnaceae). Występuje w Europie i Azji. Jest światłolubnym gatunkiem pionierskim rosnącym na górskich stokach, w dolinach rzek i wzdłuż wybrzeży morskich.
Rokitnik pospolity znany jest jako roślina o wyjątkowo bogatej zawartości witaminy C. Ponadto rokitnik zawiera także witaminy A, D, E, K, PP oraz z grupy B, przez co doskonale nadaje się do stosowania zarówno w trakcie jak też i profilaktyce przeciw przeziębieniowej.
Stanowi również bogate źródło nienasyconych kwasów tłuszczowych omega-3, obniżając poziom trójglicerydów, złego cholesterolu, działając przy tym przeciwzakrzepowo.
Na szczególną uwagę zasługuje fakt, że witamina C zawarta w czystym rokitniku jak i jego licznych produktach, nie ulega rozkładowi pod wpływem podwyższonej temperatury w procesie jego obróbki.
Do najważniejszych substancji wchodzących w skład rokitnika należą nie tylko witaminy, ale także szereg cennych mikroelementów jak żelazo, potas, krzem, glin, wapń oraz rozpoznanych kilkanaście aminokwasów, ponad dwadzieścia kwasów tłuszczowych, więcej niż czterdzieści lipidów jak i liczne antyoksydanty.
Syrop z rokitnika na miodzie lipowym wykazuje właściwości przeciwzapalne, przeciwgorączkowe, bakteriobójcze jak i uszczelniające naczynia krwionośne.
Może być podawany nawet kilka razy w ciągu dnia w ilości jednej łyżeczki. Rownie dobrze może być podawany po rozpuszczeniu w wodzie lub herbacie.
Ze względu na swój wyjątkowy i niepowtarzalny smak jak i aromat, może być z powodzeniem stosowany do sporzadzania różnego rodzaju ciast i deserów.

SYROP Z ŻURAWINY

SYROP Z ŻURAWINY: Żurawina (Vaccinium sect.) to rodzaj roślin dawniej wyodrębnianych z rodziny wrzosowatych (Ericaceae), natomiast obecnie w światowej literaturze botanicznej opisywane już jako sekcja lub podrodzaj w obrębie rodzaju borówka (Vaccinium). Rozróżnia się dwa rodzaje: północnoamerykańska żurawina wielkoowocowa (Vaccinium macrocarpon) i żurawina błotna (Vaccinium oxycoccus) rozprzestrzeniona na półkuli północnej. Oba gatunki występują w Polsce, dostarczają jadalnych owoców służących do wyrobu różnych przetworów, ale istotne znaczenie gospodarcze ma żurawina wielkoowocowa.
Syrop z zurawiny wykazuje szereg właściwosci prozdrowotnych dla człowieka.
Występujacy w żurawinie zwiazek laktonowy wykazuje działanie przeciwbakteryjne. Dokładnie ta własność sprawiła, że żurawina w szczególności znana jak i stosowana jest w stanach zapalnych pęcherza moczowego.
Na wysoką zawartosć antocyjanów, polifenoli oraz rutozydu wskazuje ciemnoczerwona barwa żurawiny. Związki te odpowiadają głównie za prewencyjne działanie w obrębie chorób układu sercowo-naczyniowego oraz działanie przeciwnowotworowe.
Natomiast zawarte w żurawinie kemferol i kwercetyna, poprzez hamowanie uwalniania w organiźmie histaminy, wykazują działanie przeciwzapalne, przeciwgrzybiczne, bakteriobójcze jak i przeciwalergiczne.
Za własności blokujące rozrost komorek rakowych odpowiadają liczne związki terpenowe.
Bogata zawartość beta-karotenu i luteiny, stawiają żurawinę jako produkt mający ogromne znaczenie dla funkcjonowania narządu wzroku.
Na całym świecie owoce żurawiny zaliczane są do grupy najzdrowszych na świecie.
Jeszcze raz warto podkreślić, że syrop z żurawiny znajduje szerokie zastosowanie w stanach zapalnych dróg moczowych. Stanowi doskonały produkt w podnoszeniu odpornosci na infekcje i przeziębienia.

PESTO Z CZOSNKU NIEDŹWIEDZIEGO

PESTO Z CZOSNKU NIEDŹWIEDZIEGO Z DODATKIEM MIODU: Pesto z czosnku niedźwiedziego jest absolutnie genialnym dodatkiem do wszelkiego rodzaju kasz oraz ryżu, gotowanych i pieczonych ziemniaków, warzyw, zup, jajek, ryb, sałatek i przede wszystkim makaronów. Można nim smarować również pieczywo – na razowym chlebie stanie się oczyszczającym i wyjątkowo wzmacniającym pokarmem.
Należy pamiętać że czosnek niedźwiedzi posiada wyjątkowo mocne własności oczyszczania organizmu z toksyn. Wynika to z wysokiej zawartości siarki która łącząc się z toksynami oraz metalami ciężkimi, ulega wydaleniu z organizmu w postaci jej związków.
Substancje zawarte w czosnku niedźwiedzim pomagają zwalczać wirusy, bakterie oraz drożdżaka Candida odpowiedzialnego za grzybicę.
Są również bardzo skuteczną kuracją przeciw pasożytom układu pokarmowego: owsikom, glistom czy nawet tasiemcowi.
Czosnek niedźwiedzi pozytywnie wpływa na pracę serca oraz całego układu krążenia. Obniża ciśnienie i zmniejsza ryzyko powstawania zakrzepów w naczyniach krwionośnych.
Sprawdza się w leczeniu górnych dróg oddechowych, pobudza układ immunologiczny do zwalczania komórek nowotworowych.
Produkt czysto naturalny. Nie zawiera żadnych konserwantów, barwników jak i substancji aromatyzujących. Pesto z czosku niedźwiedziego wyprodukowano z dodatkiem miodu wielokwiatowego. Zawarte w miodzie enzymy, stanowią swoistego rodzaju naturalny katalzator wspomagający przyswajanie cennych składników.

DŻEM TRUSKAWKOWY NA MIODZIE WIELOKWIATOWYM:

DŻEM TRUSKAWKOWY NA MIODZIE WIELOKWIATOWYM: Dżem truskawkowy na miodzie to wszystkie właściwości miodu wielokwiatowego połączone z wartościami owocu truskawki.
Miód wielokwiatowy stanowi doskonałe źródło łatwo przyswajalnej energii. Ze względu za niepowtarzalny smak jak i szczególne własności, stanowi najlepszy rodzaj miodu dla dzieci.
Owoc truskawki jest źródłem antyoksydantów.
Jest doskonałym źródłem witaminy C.
W truskawkach znajdziemy również witaminę B2, B3, B6, A i E oraz szereg składników mineralnych, w tym fosfor i krzem, magnez, mangan, potas, wapń, żelazo i cynk.
Truskawka może pomóc regulować pracę układu trawiennego, gdyż wzmacnia perystaltykę jelit i wspomaga trawienie.
Dżem świetnie pasuje do kanapek, owsianek, koktajli i lodów.
Wybornie smakuje apetycznie rozpływając się na ciepłych tostach lub świeżutkich gofrach.
Skład: truskawka 80%, miód wielokwiatowy 18%, pektyna 2%

KONFITURA ŚLIWKOWA NA MIODZIE WIELOKWIATOWYM:

KONFITURA ŚLIWKOWA NA MIODZIE WIELOKWIATOWYM: Konfitura śliwkowa na miodzie to wszystkie właściwości miodu wielokwiatowego połączone z wartościami śliwki.
Miód wielokwiatowy zalecany jest dla rekonwalescentów, dla osób z chorobami układu pokarmowego a także sportowców potrzebujących szybkiej i łatwo dostępnej dla ciała energii.
Śliwka najbardziej znana jest ze swoich właściwości korzystnych dla układu pokarmowego.
Owoce te regulują trawienie, poprawiają apetyt i chronią przed wolnymi rodnikami.
Dzięki dużej zawartości pektyn (błonnika) zapobiegają zaparciom, a tym samym zmniejszają ryzyko pojawienia się nowotworów jelita grubego.
Skład: śliwka 80%, miód wielokwiatowy 18%, pektyna 2%

ŻURAWINA NA MIODZIE NAWŁOCIOWYM:

ŻURAWINA NA MIODZIE NAWŁOCIOWYM: Żurawina w miodzie to połączenie zalet słodyczy miodu z lekko kwaskowatym smakiem żurawiny.
Owoce żurawiny mają cierpki smak, jednakże są doceniane za właściwości antybakteryjne i przeciwutleniające.
Stosuje się je wspomagająco na problemy z nerkami i pęcherzem moczowym.
Z kolei miód nawłociowy nie przez przypadek został wybrany do tej mieszanki. On również odznacza się on właściwościami wspomagającymi zwalczanie stanów zapalnych dróg moczowych.
Zatem kompozycja składająca się żurawiny w połączeniu z miodem nawłociowym, to nie tylko prawdziwa rozkosz dla podniebienia, ale wręcz dobór właściwych substancji pochodzenia roślinnego o działaniu wspomagającym w walce z problemami dróg moczowych.
Ponadto sprawdza się jako doskonały dodatek do mięsa, pieczywa a także deserów.
Dla dzieci jest świetną zachętą do spożywania owoców.
Skład: Żurawina 80%, miód nawłociowy 17%, pektyna 3%

MIÓD PITNY - TRÓJNIAK : Miód pitny jest to trunek powstały w wyniku beztlenowej fermentacji brzeczki miodu pszczelego. Pod pojęciem brzeczki miodowej kryje się roztwór miodu w ściśle określonej ilości wody. Najczęściej spotykany miód pitny trójniak, powstaje z jednej objętości miodu i dwóch objętości wody.

Miód pitny znany był na terenach polskich jeszcze na długo przed wprowadzeniem chrześcijaństwa. Wraz z rozpoznaniem przez człowieka miodu jako pierwszego środka słodzącego, jednocześnie zaczęto go używać do wyrobu napojów, tak miodów pitnych jak i piwa miodowego. Jako że zbyt srogie warunki klimatyczne naszego kraju nie pozwalały na rozpowszechnioną na południu jak i zachodzie Europy uprawę winorośli, to właśnie olbrzymie bory jak i puszcze występujące tak obficie w naszym kraju, stanowiły doskonałą bazę pożytkową dla pszczół. Na przestrzeni wieków powstawały pierwsze miodosytnie, prowadzone przez specjalizujących się w tej dziedzinie zakonników. Do dziś najznakomitsze trunki miodowe wyrabia się właśnie w oparciu o ich recepturę.

Tradycyjny podział miodów pitnych wyróżnia półtoraki, dwójniaki, trójniaki i czwórniaki. Różne bukiety smakowe miodów uzyskuje się przez dodanie do brzeczki przypraw takich jak: imbir, cynamon, kardamon, skórka z pomarańczy, goździki czy inne w zależności od uznania.





MIÓD PITNY - ARONIAK Miód pitny aroniak jest to trunek powstały w wyniku beztlenowej fermentacji brzeczki miodu pszczelego. Pod pojęciem brzeczki miodowej kryje się roztwór miodu w ściśle określonej ilości wody i soku aroniowego. Najczęściej spotykany miód pitny trójniak - aroniak, powstaje z jednej objętości miodu i dwóch objętości wody i soku aroniowego.



MIÓD PITNY - MALINIAK Miód pitny maliniak jest to trunek powstały w wyniku beztlenowej fermentacji brzeczki miodu pszczelego. Pod pojęciem brzeczki miodowej kryje się roztwór miodu w ściśle określonej ilości wody i soku aroniowego. Najczęściej spotykany miód pitny trójniak - aroniak, powstaje z jednej objętości miodu i dwóch objętości wody i soku malinowego.


Miod pitny prosto od pszczelarza
Po wieloletnich zabiegach zainteresowanych stron, nareszcie polskie przepisy zostają dopasowane do unijnych. Polscy rolnicy będą mogli wytwarzać 100 hektolitrów trunku (10 tys. litrów) i sprzedawać własne wina owocowe, gronowe i miody pitne bez konieczności rejestracji działalności gospodarczej. Ustawa o wyrobie i rozlewie win jest korzystna dla producentów tego trunku, przyczyni się do rozwoju winiarstwa w naszym kraju. Nowe przepisy pozwolą na sprzedaż wina własnej produkcji, np. w gospodarstwach agroturystycznych, co da dodatkowy dochód rolnikom. Ale też domowe wino będzie można kupować bezpośrednio u producenta – prosto z beczki. Możliwe będzie także jego butelkowanie i sprzedaż w lokalnych sklepach czy restauracjach.

Pragniemy podzielić się z Państwem informacją, że w dniu 24.12.2020, miała u nas miejsce kontrola Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. W ramach kontroli pobrano próbki naszych produktów, a ich wyniki przedstawiamy Państwu poniżej do wglądu.

design: Krzysztof Bęben